Γράφει ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΤΟΛΙΟΠΟΥΛΟΣ
Τριάντα χρόνια έχουν περάσει από τότε που οι Kawir χάραξαν το «Προς Κάβειρους» στην ιστορία του ελληνικού black metal. Κι αν η πρόσφατη συναυλιακή τους παρουσία στο Temple υπενθύμισε με τον πιο εμφατικό τρόπο πως η φλόγα παραμένει άσβεστη, αυτό που ακολουθεί αποκτά ακόμη μεγαλύτερο συμβολικό βάρος. Τρεις δεκαετίες μετά την κυκλοφορία του «Προς Κάβειρους», οι Kawir επιστρέφουν στις ρίζες τους για να τιμήσουν ένα από τα πλέον χαρακτηριστικά κεφάλαια της πορείας τους. Η τελετή, άλλωστε, δεν σταμάτησε ποτέ· απλώς περίμενε την κατάλληλη στιγμή για να συνεχιστεί.
Το «Προς Κάβειρους» δεν αποτελεί απλώς ένα ακόμη σημείο στην πλούσια δισκογραφία των Kawir. Είναι ένα από τα έργα που αποκρυστάλλωσαν από νωρίς την ιδιαίτερη ταυτότητα της μπάντας, εκεί όπου το ακραίο metal συναντά την αρχαία ελληνική παράδοση, τον μυστικισμό και μια ατμόσφαιρα σχεδόν τελετουργική. Τριάντα χρόνια αργότερα, η επιστροφή σε εκείνη την περίοδο δεν έχει λοιπόν τον χαρακτήρα μιας απλής αναδρομής, αλλά μιας συνάντησης με τις ίδιες τις ρίζες τους.
Για να αντιληφθεί κανείς, όμως, το βάρος αυτής της επιστροφής, πρέπει να γυρίσει πίσω σε μια εποχή κατά την οποία το ελληνικό black metal διαμόρφωνε ακόμη τη δική του ταυτότητα. Μακριά από την ανάγκη αντιγραφής όσων συνέβαιναν βορειότερα στην Ευρώπη, οι Kawir αναζήτησαν πολύ νωρίς τη δική τους γλώσσα. Η αρχαιοελληνική θεματολογία δεν λειτούργησε απλώς ως αισθητικό περίβλημα· πέρασε στην ατμόσφαιρα, στη φιλοσοφία και τελικά στον ίδιο τον χαρακτήρα της μουσικής τους.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον εμφανίστηκε και το «Προς Κάβειρους». Ωμό, σκοτεινό και βαθιά τελετουργικό, κουβαλούσε όλα εκείνα τα στοιχεία που στα χρόνια που ακολούθησαν θα γίνονταν αναπόσπαστο κομμάτι της ταυτότητας των Kawir. Δεν χρειάστηκε να χάσει τις ατέλειες ή την αγριάδα της εποχής του για να αντέξει στον χρόνο· ίσως, αντίθετα, να είναι ακριβώς αυτά που του επιτρέπουν ακόμη και σήμερα να ακούγεται τόσο αυθεντικό.
Γι’ αυτό και η συμπλήρωση τριών δεκαετιών δεν προσφέρεται απλώς για ένα ακόμη επετειακό set. Είναι μια αφορμή να επιστρέψουμε σε μια περίοδο κατά την οποία η πορεία που θα ακολουθούσαν οι Kawir μόλις άρχιζε να διαγράφεται. Και το γεγονός ότι αυτή η επιστροφή θα πραγματοποιηθεί πάνω στη σκηνή, μέσα από δύο διαφορετικές βραδιές, της δίνει έναν χαρακτήρα πολύ πιο ουσιαστικό από μια απλή αναδρομή στο παρελθόν.
Και ίσως αυτό να είναι το στοιχείο που κάνει τις επετειακές εμφανίσεις τόσο ξεχωριστές. Δεν πρόκειται μόνο για τον εορτασμό μιας κυκλοφορίας που άντεξε στον χρόνο, αλλά για την ευκαιρία να ακουστεί ξανά ζωντανά ένα κομμάτι της πρώιμης ιστορίας των Kawir, μέσα από το βλέμμα μιας μπάντας που κουβαλά πλέον τρεις επιπλέον δεκαετίες διαδρομής στις πλάτες της.
Και τελικά, όλα οδηγούν σε αυτές τις δύο βραδιές. Στις 30 Σεπτεμβρίου και την 1η Οκτωβρίου, το Piraeus Club Academy γίνεται ο τόπος όπου τρεις δεκαετίες ιστορίας θα συναντήσουν το παρόν, με τους Kawir να επιστρέφουν σε υλικό που σημάδεψε τα πρώτα τους βήματα και καθόρισε σε μεγάλο βαθμό την ταυτότητά τους.
Το γεγονός πως πρόκειται για δύο συναυλίες με διαφορετικό setlist δίνει στο διήμερο τον χαρακτήρα που του αρμόζει. Δεν έχουμε να κάνουμε με την επανάληψη της ίδιας επετειακής εμφάνισης, αλλά με δύο διαφορετικές όψεις της ίδιας αναδρομής. Τραγούδια από το «Προς Κάβειρους», παλιότερες συνθέσεις και κομμάτια που δύσκολα συναντά κανείς στα σημερινά set των Kawir αναμένεται να ξαναβρούν τη θέση τους πάνω στη σκηνή, σε ένα πρόγραμμα στραμμένο συνειδητά προς τις απαρχές της μπάντας.
Κάπως έτσι, οι δύο αθηναϊκές βραδιές αποκτούν τη δική τους ξεχωριστή σημασία. Για όσους βρέθηκαν εκεί στα πρώτα χρόνια, θα είναι μια επιστροφή σε μια εποχή που άφησε ανεξίτηλο το αποτύπωμά της. Για όσους γνώρισαν τους Kawir αργότερα, μια σπάνια ευκαιρία να βιώσουν ζωντανά ένα κομμάτι της ιστορίας που μέχρι σήμερα γνώριζαν κυρίως μέσα από τις ηχογραφήσεις.
Τριάντα χρόνια μετά, λοιπόν, το «Προς Κάβειρους» επιστρέφει εκεί όπου η μουσική παύει να αποτελεί απλώς ανάμνηση και αποκτά ξανά σάρκα και οστά: στη σκηνή. Για δύο νύχτες, παρελθόν και παρόν θα βρεθούν στον ίδιο χώρο, όχι για ένα νοσταλγικό βλέμμα προς τα πίσω, αλλά για να θυμίσουν πως ορισμένοι κύκλοι δεν κλείνουν πραγματικά ποτέ.
Και στην περίπτωση των Kawir, η τελετή συνεχίζεται.