Γράφει η ELE_INTHEPIT
26.09.2026, Gasometer, Βιέννη
Τους Jinjer τους είδα για πρώτη φορά το 2021. Πέντε χρόνια μετά, στο Gasometer της Βιέννης, η εξέλιξη είναι τεράστια.
Και το ακόμα πιο εντυπωσιακό είναι ότι μιλάμε για την ίδια τετράδα μουσικών. Tatiana Shmayluk, Roman Ibramkhalilov, Eugene Abdukhanov και Vlad Ulasevich παίζουν μαζί εδώ και χρόνια, και αυτό πλέον φαίνεται σε κάθε λεπτό πάνω στη σκηνή. Δεν είναι απλώς τέσσερις εξαιρετικοί μουσικοί. Είναι μια μπάντα που λειτουργεί σαν ένας οργανισμός.
Και φυσικά, στο κέντρο αυτής της καταιγίδας βρίσκεται η Tatiana Shmayluk.
Η Tati δεν χρειάζεται πια να αποδείξει σε κανέναν τι μπορεί να κάνει φωνητικά. Τα growls της έρχονται με μια δύναμη που σε χτυπάει κατευθείαν στο στήθος, τα καθαρά της είναι εξίσου εντυπωσιακά και οι αλλαγές μεταξύ των δύο μοιάζουν σχεδόν παράλογα εύκολες.
Αυτό που μου έκανε όμως ακόμα μεγαλύτερη εντύπωση αυτή τη φορά ήταν η συνολική της παρουσία. Δεν είναι απλώς η vocalist των Jinjer. Καταλαμβάνει τη σκηνή και την κάνει δική της από την πρώτη στιγμή. Και κάπου εκεί σκέφτεσαι ότι πραγματικά δεν θα ήθελες να βγεις στη σκηνή μετά την Tati.
Όλο το Gasometer έμεινε με το στόμα ανοιχτό στα πρώτα λεπτά της εμφάνισής της: μία futuristic warrior, με ένα εντυπωσιακό ασημένιο outfit που θύμιζε μεταλλική πανοπλία, ασορτί κάλυμμα στο κεφάλι και μακριές πλεξούδες. Και εδώ πρέπει να γίνει ειδική αναφορά σε όποιον επιμελείται τα stage outfits της Tati, γιατί αυτός ο άνθρωπος αξίζει αύξηση. Το μεταλλικό outfit κάτω από τα φώτα ήταν από άλλο κόσμο. Απλά δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από πάνω της.
Photo: TATI
Αλλά οι Jinjer δεν είναι «η Tati και οι υπόλοιποι» και live αυτό γίνεται ακόμα πιο ξεκάθαρο.
Ο Roman Ibramkhalilov σηκώνει μόνος του όλο το κιθαριστικό βάρος της μπάντας, ενώ ο Vlad Ulasevich πίσω από τα drums κάνει τα πιο περίπλοκα σημεία να φαίνονται σχεδόν εύκολα. Και μετά έχουμε τον Eugene Abdukhanov. Τι μπάσο είναι αυτό; Δεν κρύβεται ποτέ πίσω από τις κιθάρες, έχει δική του φωνή, δικό του χώρο και live το νιώθεις σε όλο σου το σώμα. Μαζί με τον Vlad φτιάχνουν ένα εθιστικό groove που παρέσυρε όλο το Gasometer. Υπήρξαν στιγμές που ο κόσμος ήταν παρανοϊκός: mosh pits, crowdsurfing, και μια ενέργεια που ανέβαινε όσο προχωρούσε το set.
Και ευτυχώς, ο ήχος ήταν εξαιρετικός (μεγάλη επιτυχία του ηχολήπτη, καθώς το Gasometer δεν φημίζεται για τον ήχο του): βαρύς και καθαρός, με αρκετό χώρο ώστε να ακούγεται πραγματικά τι κάνει ο καθένας, κάτι ιδιαίτερα σημαντικό σε μια μπάντα σαν τους Jinjer.
Για μένα, όμως, η εικόνα της βραδιάς ήταν μία: Green Serpent. Τα πράσινα φώτα να καταπίνουν ολόκληρη τη σκηνή, η Tati μέσα στη μέση και το κομμάτι να ακούγεται τεράστιο. Από εκείνες τις στιγμές που δεν χρειάζονται ούτε ιδιαίτερη εξήγηση ούτε ανάλυση. Απλά στέκεσαι και λες: ναι. Αυτό.
Video: GREEN SERPENT
Setlist
Perennial
Pit of Consciousness
Green Serpent
Call Me a Symbol
Vortex
I Speak Astronomy
Someone’s Daughter
Judgement (& Punishment)
Pisces
Duél
Δέκα κομμάτια, χωρίς περιττές ανάσες, με το νεότερο υλικό να στέκεται άνετα δίπλα στα κομμάτια που έχουν ήδη γίνει κλασικά για το κοινό τους.
Τους είδα το 2021. Τους ξαναείδα το 2026. Και αυτό που μου έμεινε περισσότερο από αυτή τη βραδιά είναι το πόσο πολύ έχουν μεγαλώσει ως live μπάντα μέσα σε αυτά τα πέντε χρόνια. Δεμένοι, επιβλητικοί, σίγουροι πάνω στη σκηνή, χωρίς να έχουν χάσει ούτε γραμμάριο από την ωμή ενέργεια που τους έκανε Jinjer εξαρχής.
Μία εμφάνιση που θα μείνει στο κεφάλι μου για πολύ καιρό.
Video:
ele_inthepit for SINGLOUD TV