Γράφει: Κωνσταντίνα Δαμιανίδου | Φωτογραφίες: Μαλένα Λιόση
Μεταξύ καταιγίδας και καύσωνα, με τον καιρό να μην μπορεί να αποφασίσει τι ακριβώς θέλει να κάνει, κατηφόρισα σήμερα προς το Temple για να παρακολουθήσω ακόμα μία βραδιά αφιερωμένη στην ελληνική rock και metal σκηνή. Η αλήθεια είναι πως τα live αυτού του είδους έχουν πάντα κάτι ξεχωριστό. Δεν είναι μόνο η μουσική· είναι η αίσθηση της κοινότητας, η ευκαιρία να ανακαλύψεις νέες μπάντες και να δεις μουσικούς να παρουσιάζουν τη δουλειά τους με πάθος και αφοσίωση. Το αποψινό σχήμα αποτελούνταν από τρεις μπάντες με διαφορετικές επιρροές αλλά κοινό παρονομαστή την αγάπη τους για τη μουσική και τη σκηνή.
REVENGELESS
Πρώτοι στη σέντρα οι REVENGELESS, μια μπάντα με την οποία δεν είχα προηγούμενη επαφή. Γνώριζα τον ντράμερ τους από άλλα σχήματα, όμως μέχρι σήμερα δεν είχα ακούσει ούτε ένα ολοκληρωμένο σετ τους. Ομολογώ πως αυτό με στενοχώρησε λίγο εκ των υστέρων, γιατί μιλάμε για ένα σχήμα που διαθέτει αρκετά ενδιαφέροντα στοιχεία και πολύ περισσότερη δυναμική απ’ όση περίμενα.
Από τα πρώτα λεπτά έγινε εμφανές ότι οι REVENGELESS αντλούν έμπνευση από τον progressive χώρο, χωρίς όμως να εγκλωβίζονται σε αυτόν. Τα μελωδικά στοιχεία ήταν έντονα, ενώ υπήρχε μια διάθεση πειραματισμού που έδινε ενδιαφέρον στις συνθέσεις τους. Η μπάντα κατάφερε να δημιουργήσει ένα ιδανικό ξεκίνημα για τη βραδιά, ανεβάζοντας σταδιακά την ένταση χωρίς να εξαντλήσει το κοινό από νωρίς. Ιδιαίτερα εντυπωσιασμένος έμεινα από τον τραγουδιστή τους, τον Jim. Διαθέτει μια εξαιρετική τεσιτούρα, πολύ καλή φωνητική τοποθέτηση και μια χροιά που καταφέρνει να τραβάει αμέσως την προσοχή. Οι ψηλές του νότες ακούγονταν με αυτοπεποίθηση και καθαρότητα, ενώ συνολικά η ερμηνεία του είχε μια ένταση που ταίριαζε απόλυτα στο ύφος της μπάντας. Είναι από εκείνες τις φωνές που σε κάνουν να σταματήσεις ό,τι κάνεις και να δώσεις προσοχή.
Κιθαριστικά ακούσαμε αρκετές ενδιαφέρουσες ιδέες, με στιβαρό ήχο και ωραία μελωδικά περάσματα. Οι μπασογραμμές ήταν γεμάτες και υποστήριζαν σωστά τις συνθέσεις, ενώ τα τύμπανα είχαν ένα groove που πρόσθετε μια απρόσμενη funk διάσταση στον συνολικό ήχο. Αυτό το στοιχείο έδινε έναν ιδιαίτερο χαρακτήρα στα κομμάτια και τα έκανε να ξεχωρίζουν. Σε ορισμένα σημεία το αποτέλεσμα πλησίαζε αρκετά σε πιο pop αισθητικές, γεγονός που μου δημιούργησε την εντύπωση πως η μπάντα εξακολουθεί να αναζητά την τελική της ταυτότητα. Δεν το λέω απαραίτητα αρνητικά· αντίθετα, πολλές φορές αυτή η περίοδος αναζήτησης είναι που γεννά τις πιο ενδιαφέρουσες ιδέες. Και οι REVENGELESS έχουν αρκετές τέτοιες ιδέες για να με κάνουν να θέλω να τους ξαναδώ.
Ξεχωριστή στιγμή του σετ αποτέλεσε η διασκευή στο «I Just Died In Your Arms Tonight», η οποία λειτούργησε πολύ καλά μέσα στο πρόγραμμα και κέρδισε άμεσα το κοινό. Είναι πάντα ευχάριστο όταν μια μπάντα διασκευάζει ένα γνωστό κομμάτι χωρίς να το αντιμετωπίζει σαν αγγαρεία αλλά σαν φυσικό κομμάτι του σετ της. Αν έπρεπε να δώσω μία συμβουλή, αυτή θα ήταν να αποκτήσουν ακόμα περισσότερες ώρες σκηνικής εμπειρίας. Παρατήρησα μια μικρή αμηχανία ανάμεσα στα μέλη, μια αίσθηση ότι ακόμα συνηθίζουν να μοιράζονται τη σκηνή μεταξύ τους. Είναι κάτι απολύτως φυσιολογικό και διορθώνεται μόνο με live. Οι βάσεις υπάρχουν και είναι πολύ καλές.
SETLIST:
NOT UPON
HUMBLE/CALI
ERUPT
BETWEEN
REDEEM
LOOP
FLOW
DIED IN YOUR ARMS
LILLIES
LOOSE
STELLAR VEIL
Συνεχίζουμε με τους Stellar Veil και την επιστροφή στην αγαπημένη power metal αισθητική που έχει αποκτήσει φανατικό κοινό στην ελληνική σκηνή. Από τη στιγμή που ανέβηκαν στη σκηνή ήταν ξεκάθαρο ότι παρακολουθούσαμε μια μπάντα με μεγάλη εμπειρία και άνεση στο live περιβάλλον.
Οι πέντε μουσικοί έδειχναν απόλυτα εξοικειωμένοι με το υλικό τους και αυτό φαινόταν σε κάθε λεπτομέρεια. Από τις κινήσεις τους πάνω στη σκηνή μέχρι τον τρόπο που αλληλεπιδρούσαν μεταξύ τους, όλα έδιναν την αίσθηση ενός καλοδουλεμένου και δεμένου συνόλου. Το πρώτο πράγμα που μου τράβηξε την προσοχή ήταν τα φωνητικά. Ο τραγουδιστής διαθέτει ακριβώς την τεχνική που απαιτεί το είδος. Οι ψηλές νότες έβγαιναν με άνεση, οι μελωδικές γραμμές αποδίδονταν με καθαρότητα και η χροιά του παρέπεμπε ευθέως στις μεγάλες hard rock και melodic metal φωνές των δεκαετιών του ’80 και του ’90.
Ο κιθαρίστας της μπάντας ήταν εξαιρετικός τόσο στα κιθαριστικά του μέρη όσο και στα φωνητικά που υποστήριζαν τις βασικές μελωδίες. Οι κιθάρες είχαν ενέργεια, χαρακτήρα και σωστή ισορροπία ανάμεσα στη δύναμη και τη μελωδία. Αντίστοιχα, ο μπασίστας διατηρούσε ένα ιδιαίτερα groovy παίξιμο που έδινε κίνηση στα κομμάτια, ενώ ο ντράμερ παρείχε σταθερότητα και ένταση εκεί που χρειαζόταν. Ο ήχος των τυμπάνων μου άρεσε πολύ. Είχε εκείνη τη χαρακτηριστική αίσθηση που σε μεταφέρει κατευθείαν σε παλιότερες εποχές του hard rock και του melodic metal. Ιδιαίτερη μνεία αξίζει και στον πληκτρά. Πέρα από τον υποστηρικτικό του ρόλο, κατάφερε να προσθέσει ατμόσφαιρα, χρώμα και μελωδικότητα στα κομμάτια. Σε πολλές περιπτώσεις ήταν το στοιχείο που ένωνε όλα τα υπόλοιπα και ολοκλήρωνε το ηχητικό αποτέλεσμα. Παρότι δεν πρόκειται για το είδος που ακούω περισσότερο στην καθημερινότητά μου, μπορώ να αναγνωρίσω την ποιότητα όταν τη βλέπω. Οι Stellar Veil παρουσίασαν ένα εξαιρετικά δεμένο σύνολο, με επαγγελματισμό, καλή προετοιμασία και πολύ σεβασμό προς το κοινό. Ειλικρινά δεν έχω κάτι αρνητικό να πω. Αντιθέτως, έφυγα με την αίσθηση ότι παρακολούθησα μια μπάντα που ξέρει ακριβώς τι θέλει να πετύχει. Diamonds are not a girl’s best friend, but this music can be.
SETLIST:
SAFELY CHAINED
FEEL THE PAIN
1001 NIGHTS
SEPARATE WAYS TO MEND A BROKEN
SIGN OF TIMES
DIAMONDS TO DUST
PROMISES
CALLING THE HEARTS
FINAL STAND
HER ENDLESS RAPTURE
Και φτάνουμε στο τέλος της βραδιάς και στο headline σχήμα, τους Her Endless Rapture, γνωστούς παλαιότερα ως Moira’s Touch αλλά και διοργανωτές της αποψινής συναυλίας.
Με το που ανέβηκαν στη σκηνή, ο χώρος γέμισε από τη χαρακτηριστική μυστικιστική ατμόσφαιρα που συνοδεύει τη μουσική τους. Υπήρχε μια διαφορετική ενέργεια στον αέρα, μια αίσθηση θεατρικότητας που ταίριαζε απόλυτα με το ύφος του συγκροτήματος. Θα ξεκινήσω από τα τύμπανα. Ο Φοίβος απέδειξε για ακόμη μία φορά γιατί θεωρείται εγγύηση σε κάθε σχήμα στο οποίο συμμετέχει. Δυνατό snare, εξαιρετικός έλεγχος στα πιατίνια, ακρίβεια στο πετάλι και συνολικά μια παρουσία που κρατούσε ολόκληρη τη μπάντα δεμένη. Δίπλα του, ο Παναγιώτης στο μπάσο παρείχε το απαραίτητο βάθος και τις χαμηλές συχνότητες που απαιτεί το είδος. Μαζί δημιούργησαν ένα rhythm section το οποίο μου φάνηκε πιο δεμένο και πιο δυναμικό από κάθε άλλη φορά που τους έχω παρακολουθήσει. Ο Δημήτρης στην κιθάρα ήταν εξαιρετικός τόσο τεχνικά όσο και φωνητικά. Οι δεύτερες φωνές του υποστήριζαν άψογα το σύνολο, ενώ κιθαριστικά παρουσίασε ιδιαίτερα εντυπωσιακές στιγμές. Σε αρκετά σημεία μου θύμισε Dream Theater ως προς την τεχνική προσέγγιση και τη δεξιοτεχνία του.
Στην άλλη κιθάρα βρίσκουμε την Ιωάννα Μιτσιώνη, μία μουσικό που έχει καταφέρει να κάνει τη μετάβαση από την underground σκηνή σε ένα ευρύτερο κοινό με αξιοσημείωτη επιτυχία. Ως κιθαρίστρια είναι εξαιρετικά μετρημένη, τεχνική και ακριβής. Κάθε νότα φαίνεται να έχει λόγο ύπαρξης και τίποτα δεν ακούγεται περιττό. Και φτάνουμε στα φωνητικά. Έχω ακούσει πολλές φορές καθηγήτριες φωνητικής να δημιουργούν μπάντες και να δίνουν τεράστια έμφαση στην τεχνική εις βάρος της ερμηνείας. Χάρηκα πραγματικά που η Ιωάννα δεν ακολούθησε αυτόν τον δρόμο. Παρότι η τεχνική της είναι αδιαμφισβήτητη, το στοιχείο που ξεχωρίζει είναι το συναίσθημα. Καθ’ όλη τη διάρκεια του live παρακολούθησα μια ερμηνεύτρια που περνούσε από τον θυμό στην απελπισία, από τη λύπη στη χαρά και από εκεί στον τρόμο και την ένταση. Ήταν μια ολοκληρωμένη θεατρική προσέγγιση της μουσικής, η οποία έδωσε στα τραγούδια επιπλέον βάθος και χαρακτήρα.
Οι ψηλές νότες εκτελέστηκαν με αυτοπεποίθηση και προσωπικό ύφος, ενώ συνολικά η παρουσία της αποτέλεσε ένα πολύ όμορφο παράδειγμα αφοσίωσης στην τέχνη και στο ίδιο το συγκρότημα. Η μπάντα συνολικά έχει δώσει τεράστια σημασία στον ήχο της. Όλα ακούγονταν καθαρά, ισορροπημένα και προσεγμένα. Φαινόταν πως έχει προηγηθεί πολλή δουλειά τόσο στις συνθέσεις όσο και στην παρουσίαση τους επί σκηνής. Αν έπρεπε οπωσδήποτε να αναφέρω κάτι που θα ήθελα να δω βελτιωμένο στο μέλλον, αυτό θα ήταν ακόμη περισσότερη μυστικιστική ατμόσφαιρα. Περισσότερα visuals, περισσότερο θεατρικό στοιχείο και ακόμη πιο έντονη αξιοποίηση της αισθητικής που ήδη διαθέτουν. Αν το πετύχουν αυτό, θεωρώ ότι θα αγγίξουν πραγματικά την τελειότητα.
SETLIST:
Intro
Trammel winds
Naysayers
Eerie lies
Tarry
Wilful Ignorance 🎸
Lenity 🎸
Moira’s Touch
Now I wonder
Perpetual promises 🎸
Villainy 🎸
Malevolent
Roll the fire
Ακόμα ένα live στέφθηκε με επιτυχία. Το μόνο πραγματικά στενάχωρο είναι ότι πλησιάζει το καλοκαίρι και, όπως συμβαίνει κάθε χρόνο, πολλά venues θα κλείσουν προσωρινά τις πόρτες τους. Αυτό σημαίνει λιγότερες ευκαιρίες να παρακολουθήσουμε ελληνικές μπάντες και να στηρίξουμε τη σκηνή που όλοι αγαπάμε. Μέχρι την επόμενη φορά, εις το επανιδείν.