Γράφει: Κωνσταντίνα Δαμιανίδου
Επιστροφή στο AN Club για άλλη μία βραδιά αφιερωμένη στον σκληρό ήχο και στις μπάντες που παλεύουν καθημερινά να χτίσουν κάτι δικό τους μέσα στην ελληνική alternative και modern metal σκηνή.
Είναι πάντα όμορφο να βλέπεις συγκροτήματα που δεν ακολουθούν απλώς τις τάσεις, αλλά προσπαθούν να διαμορφώσουν τη δική τους ταυτότητα, να πειραματιστούν, να εξελιχθούν και να αφήσουν το δικό τους αποτύπωμα.
Το συγκεκριμένο live ήταν ένα από εκείνα τα βράδια που σου θυμίζουν γιατί αγαπάς τη ζωντανή μουσική.
Τέσσερις μπάντες με διαφορετικές επιρροές, διαφορετική προσέγγιση και διαφορετικό χαρακτήρα, αλλά όλες με κοινό παρονομαστή το πάθος για αυτό που κάνουν.
Από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό υπήρχε ενέργεια, δημιουργικότητα και διάθεση να προσφέρουν κάτι ουσιαστικό στο κοινό τους.
On Our Way Home
Πρώτοι στη σκηνή οι On Our Way Home, οι οποίοι κατάφεραν από τα πρώτα κιόλας λεπτά να τραβήξουν την προσοχή μας.
Η αισθητική τους με γύρισε πίσω στις αρχές των 00s, σε εκείνη την εποχή όπου συγκροτήματα όπως οι Daughtry έδιναν έμφαση στις μεγάλες μελωδίες, στα συναισθηματικά ρεφρέν και στα τραγούδια που έμεναν μαζί σου πολύ μετά το τέλος της ακρόασης. Το πρώτο πράγμα που ξεχωρίζει είναι η φωνή. Μια πραγματικά συγκλονιστική χροιά, από εκείνες που δεν συναντάς εύκολα. Έχει χαρακτήρα, έχει βάθος και το σημαντικότερο, έχει συναίσθημα.
Υπήρχαν στιγμές που ένιωθες πως η φωνή λειτουργούσε σαν ακόμη ένα όργανο μέσα στις συνθέσεις, μεταφέροντας το συναίσθημα των τραγουδιών με τρόπο άμεσο και ειλικρινή. Ο ήχος της μπάντας είναι ξεκάθαρα αμερικανικής αισθητικής. Μελωδικός αλλά ταυτόχρονα δυναμικός, με κιθάρες που κινούνται ανάμεσα στην καθαρότητα και τη βρωμιά χωρίς ποτέ να χάνουν την ισορροπία τους. Οι nu metal επιρροές εμφανίζονται διακριτικά αλλά σταθερά σε όλη τη διάρκεια του σετ, προσθέτοντας επιθετικότητα εκεί που χρειάζεται χωρίς να επισκιάζουν τη μελωδική πλευρά του συγκροτήματος. Ιδιαίτερη αναφορά αξίζει και στον Δημήτρη στο μπάσο. Από εκείνους τους μουσικούς που ίσως δεν βρίσκονται πάντα στο επίκεντρο των προβολέων, αλλά καταφέρνουν να κρατούν το ενδιαφέρον σου αμείωτο.
Το παίξιμό του ήταν στιβαρό, γεμάτο ενέργεια και λειτουργούσε ως ένας από τους βασικούς πυλώνες του συνολικού ήχου. Οι μελωδικές γραμμές ήταν πραγματικά εξαιρετικές. Υπήρχε μια αίσθηση προσοχής στη λεπτομέρεια που σπάνια συναντάς σε νεότερα σχήματα. Δεν υπήρχε ούτε μία στιγμή που να κοιτάξουμε αλλού. Από την αρχή μέχρι το τέλος του σετ, οι On Our Way Home κατάφεραν να κρατήσουν την προσοχή του κοινού στραμμένη πάνω τους. Αν έπρεπε να ξεχωρίσω ένα τραγούδι, αυτό θα ήταν το My Fault. Ένα κομμάτι που μίλησε κατευθείαν στην ψυχή. Από εκείνα τα τραγούδια που δεν χρειάζονται υπερβολές για να σε αγγίξουν. Απλώς λειτουργούν. Ήταν μια εξαιρετική αρχή για τη βραδιά και μια υπενθύμιση ότι η ελληνική σκηνή διαθέτει μπάντες με πραγματικά διεθνείς προδιαγραφές.
Setlist:
Duvet
Sleep
Give Me War
Free For The Weekend
My Fault
Bury Me
Junkie
Karuzel
Στη συνέχεια ανέβηκαν στη σκηνή οι Karuzel, φέρνοντας μαζί τους έναν εντελώς διαφορετικό κόσμο. Αν οι On Our Way Home επένδυσαν στο συναίσθημα και τη μελωδία, οι Karuzel επένδυσαν στη δημιουργικότητα, την τεχνική και τον πειραματισμό. Πρόκειται ξεκάθαρα για ένα progressive rock συγκρότημα, αλλά η ταμπέλα από μόνη της δεν αρκεί για να περιγράψει αυτό που παρουσιάζουν επί σκηνής. Υπάρχει μια θεατρικότητα στον τρόπο που κινούνται, μια χιουμοριστική διάθεση που κάνει το κοινό να χαμογελά και μια αίσθηση ότι παρακολουθείς κάτι περισσότερο από μια απλή συναυλία.
Ο Άλεξ στη φωνή είναι ένας ολοκληρωμένος τραγουδιστής. Αυτό φαίνεται σχεδόν αμέσως. Διαθέτει πολύ καλή έκταση, έλεγχο και τεχνική κατάρτιση. Εναλλάσσει διαφορετικές τεχνικές με φυσικότητα και αυτοπεποίθηση, ενώ τα screams του ήταν ιδιαίτερα προσεγμένα και τοποθετημένα εκεί που έπρεπε. Η δουλειά που έχει ρίξει στη φωνή του είναι εμφανής και αποτυπώνεται σε κάθε στιγμή της εμφάνισης. Ο κιθαρίστας της μπάντας ήταν εντυπωσιακά τεχνικός. Όχι με την έννοια της επίδειξης, αλλά με την έννοια της ουσίας. Κάθε πέρασμα και κάθε φράση είχαν λόγο ύπαρξης.
Δεν υπήρχαν περιττές νότες, ούτε προσπάθεια εντυπωσιασμού για χάρη του εντυπωσιασμού. Η ρυθμική βάση λειτούργησε εξαιρετικά. Το μπάσο συνόδευε ιδανικά τα τύμπανα, δημιουργώντας μια σταθερή βάση πάνω στην οποία μπορούσαν να αναπτυχθούν όλες οι υπόλοιπες ιδέες. Ο ντράμερ ειδικά αξίζει συγχαρητήρια για τον τρόπο που διαχειρίστηκε τα συχνά περίεργα μέτρα και τις εναλλαγές ρυθμών. Το progressive συχνά απαιτεί μεγάλη συγκέντρωση και ακρίβεια, και εκείνος ανταποκρίθηκε άψογα. Ομολογώ ότι στην αρχή δεν με κέρδισαν αμέσως. Είναι από εκείνες τις μπάντες που απαιτούν την προσοχή σου. Δεν μπορείς να τους ακούσεις επιφανειακά. Χρειάζεται να αφιερώσεις χρόνο και συγκέντρωση για να κατανοήσεις όλα όσα συμβαίνουν μέσα στις συνθέσεις τους.
Όσο όμως προχωρούσε το σετ, τόσο περισσότερο με κέρδιζαν. Άρχισα να παρατηρώ τις λεπτομέρειες, τις ιδέες, τις ενορχηστρώσεις και την ευρηματικότητα που χαρακτηρίζει τη μουσική τους. Μέχρι το τέλος είχα πραγματικά συναρπαστεί από το πόσο δημιουργικό είναι αυτό το συγκρότημα. Οι Karuzel δεν είναι μια μπάντα που θα σε κατακτήσει απαραίτητα με το πρώτο άκουσμα. Είναι όμως μια μπάντα που ανταμείβει όποιον της δώσει χρόνο.
Setlist:
Sonder
Stinkfist
Mudvayne
Schizoid
Knock
Nu
Lamb
Telma
Και κάπου εκεί ήρθαν οι Telma για να αλλάξουν ξανά το κλίμα της βραδιάς. Η πρώτη σκέψη που μου ήρθε στο μυαλό ήταν «cowboy energy με αναβολικά». Από τη σκηνική τους παρουσία μέχρι τη συνολική αισθητική τους, αποπνέουν μια ακατέργαστη δύναμη που σε κάνει να στρέφεις αμέσως το βλέμμα προς το μέρος τους. Εξωτερικά δίνουν την εντύπωση μιας κλασικής heavy metal μπάντας. Όμως μουσικά τα πράγματα είναι αρκετά διαφορετικά. Αυτό που παρουσίασαν ήταν κάτι που προσωπικά δεν είχα ξανακούσει με αυτή τη μορφή.
Ένας ιδιαίτερος συνδυασμός southern επιρροών, μοντέρνων στοιχείων και groove που δημιουργεί ένα αποτέλεσμα πραγματικά ξεχωριστό. Ο Αντώνης στη φωνή αποτέλεσε ίσως τη μεγαλύτερη έκπληξη του σετ. Πολλοί πιθανότατα θα θεωρούσαν ρίσκο να έχεις μια τόσο βαθιά και μπάσα φωνή σε ένα τέτοιο μουσικό πλαίσιο. Εκείνος όμως απέδειξε ακριβώς το αντίθετο. Ήταν δυναμικός, εκφραστικός και κυρίως γεννημένος frontman. Από την πρώτη στιγμή είχε τον απόλυτο έλεγχο της σκηνής και κατάφερε να κουβαλήσει ολόκληρο το συγκρότημα καθ’ όλη τη διάρκεια της εμφάνισης. Διατηρούσε συνεχή επαφή με το κοινό και μετέδιδε ενέργεια σε κάθε γωνιά του χώρου. Οι κιθάρες συνδύαζαν southern μελωδίες με μοντέρνα γεμίσματα και δυναμικές εναλλαγές.
Υπήρχε αρκετό groove ώστε να σε κάνει να κουνάς το κεφάλι σου σχεδόν ασταμάτητα, ενώ το μπάσο έδινε πραγματικό βάρος στα breakdowns και στις πιο βαριές στιγμές των τραγουδιών. Ο ντράμερ ήταν επίσης εξαιρετικός. Δυναμικός, ακριβής και με πολύ καλό groove. Έδινε συνεχώς ώθηση στα τραγούδια και συνέβαλε σημαντικά στη συνολική ένταση της εμφάνισης. Το πιο χαρακτηριστικό στοιχείο όμως ήταν η αντίδραση του κοινού. Από το πρώτο κιόλας τραγούδι, ο κόσμος σηκώθηκε όρθιος. Αυτό από μόνο του λέει πολλά. Όταν καταφέρνεις να κερδίσεις το κοινό τόσο γρήγορα, σημαίνει ότι κάτι κάνεις πολύ σωστά. Και οι Telma φαίνεται πως κάνουν πολλά πράγματα σωστά.
Setlist:
Crystal Clear
Belly
Perfect
Stray
Journey
Awakening
Bipolar
Eternal
Price
Deepdive
Headliners της βραδιάς οι Deepdive. Για μένα προσωπικά, η αγαπημένη ελληνική μπάντα αυτή τη στιγμή. Έχοντας παρακολουθήσει αμέτρητες εμφανίσεις τους τα τελευταία χρόνια, μπορώ πλέον να πω με σιγουριά ότι έχουν βρει τον δρόμο τους. Έχουν βρει την αισθητική τους, έχουν βρει τον ήχο τους και συνεχίζουν να εξελίσσονται με σταθερά βήματα.
Το πιο εντυπωσιακό στοιχείο είναι η συνέπεια.
Κάθε φορά που τους βλέπω είναι καλύτεροι από την προηγούμενη. Αυτό δεν συμβαίνει τυχαία. Είναι αποτέλεσμα δουλειάς, αφοσίωσης και σωστής οργάνωσης. Το setlist ήταν εξαιρετικά δομημένο και κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον από την αρχή μέχρι το τέλος. Ο ήχος ήταν πεντακάθαρος, οι ερμηνείες άψογες και η συνολική εικόνα της μπάντας έδειχνε μια ομάδα που ξέρει ακριβώς τι θέλει να πετύχει. Οι επιρροές από τους Static-X είναι εμφανείς, αλλά δεν περιορίζονται εκεί. Έχουν ενσωματώσει metalcore στοιχεία, ηλεκτρονικά περάσματα και μοντέρνες παραγωγικές ιδέες, δημιουργώντας έναν ήχο που πλέον τους ανήκει. Ο Πάνος στη φωνή είναι πραγματικά μαγικός. Από εκείνες τις φωνές που ακούς μία φορά και τις θυμάσαι. Διαθέτει προσωπικότητα, δύναμη και έναν μοναδικό τρόπο να μεταδίδει το συναίσθημα και την ένταση των τραγουδιών. Ο Κώστας και ο Άγγελος ήταν εξαιρετικοί, μετρημένοι και με πολύ καλή σκηνική παρουσία, ενώ ο Σωκράτης πίσω από τα τύμπανα απέδειξε για ακόμη μία φορά πόσο σημαντικό κομμάτι αποτελεί της μηχανής που λέγεται Deepdive.
Το δυνατό αριστερό του χέρι και η ενέργεια που βγάζει στο παίξιμό του έδωσαν επιπλέον ώθηση σε ένα ήδη εκρηκτικό set. Οι Deepdive αποτελούν ένα πολύ καλό παράδειγμα για το τι μπορεί να συμβεί όταν μια μπάντα αγαπά πραγματικά αυτό που κάνει και δουλεύει ασταμάτητα για να εξελιχθεί. Δεν βασίζονται στην τύχη. Βασίζονται στην επιμονή, στην οργάνωση και στη συνεχή βελτίωση. Και αυτό φαίνεται.
Setlist:
Quantum Drive
Lifegeiser Mescaline
Yeti
Big Crunch
Automaton
Nail
Orbital + Trip
Mold
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Συγχαρητήρια και στις τέσσερις μπάντες για μια βραδιά γεμάτη μουσική, ενέργεια και έμπνευση. Από τους On Our Way Home μέχρι τους Deepdive, κάθε συγκρότημα πρόσφερε κάτι διαφορετικό και άφησε το δικό του στίγμα στη σκηνή του AN Club. Άλλο ένα live που θα θυμόμαστε για πολύ καιρό. Ένα βράδυ που απέδειξε ότι η ελληνική alternative και modern metal σκηνή όχι μόνο είναι ζωντανή, αλλά συνεχίζει να εξελίσσεται, να δημιουργεί και να κοιτάζει μπροστά με αυτοπεποίθηση.