Γράφει: Κωνσταντίνα Δαμιανίδου | Φωτογραφίες: C.Alossi / Αλέξανδρος Σταμούλης
Μια μέρα μετά την επική νύχτα των Metallica, στην οποία δυστυχώς δεν κατάφερα να βρεθώ, κατηφόρισα ξανά προς το Temple Athens για να παρακολουθήσω μια συναυλία γεμάτη ένταση, νεανική ενέργεια και πολλή αγάπη για τη σύγχρονη ελληνική alternative και pop punk σκηνή. Η βραδιά είχε από όλα: δυναμικά riffs, breakdowns, χιούμορ πάνω στη σκηνή, πολύ συναίσθημα και τρεις μπάντες που, η καθεμία με τον δικό της τρόπο, απέδειξαν πως η εγχώρια σκηνή συνεχίζει να εξελίσσεται και να παράγει εξαιρετικά ενδιαφέρουσες δουλειές.
SCAB ROSA
Πρώτοι στη σκηνή ανέβηκαν οι Scab Rosa. Είναι η δεύτερη φορά που ακούω τη συγκεκριμένη μπάντα, η οποία δραστηριοποιείται εδώ και λίγο καιρό στην εγχώρια rock/punk σκηνή, και ομολογώ πως αυτή τη φορά μου άφησαν ακόμη καλύτερες εντυπώσεις. Θα ξεκινήσω — όπως πάντα — από το rhythm section, γιατί εκεί πιστεύω φαίνεται μεγάλο μέρος της ταυτότητας μιας μπάντας.
Η Δήμητρα στα ντραμς ήταν πραγματικά εξαιρετική. Διαθέτει σταθερότητα, πολύ καλές δυναμικές και έναν τρόπο παιξίματος που παραπέμπει ξεκάθαρα στους rock drummers των 80s και 90s. Δυνατό snare, σφιχτό timing και μεγάλα tom fills που έδιναν χαρακτήρα στα κομμάτια χωρίς να τα “πνίγουν”. Είναι ιδιαίτερα ελπιδοφόρο να βλέπεις νέα παιδιά να μελετούν τόσο σοβαρά ένα είδος και να αφοσιώνονται στο να το αποδώσουν όσο καλύτερα γίνεται.
Η Μαλένα στο μπάσο είναι αναμφίβολα το “it girl” της μπάντας. Έχει στιλ, χαρακτήρα και πολύ ωραία σκηνική παρουσία. Μου άρεσε ιδιαίτερα το attitude της πάνω στη σκηνή και ο τρόπος που στεκόταν μέσα στο σύνολο.
Σε επίπεδο παιξίματος θα ήθελα ίσως να ακούσω λίγο πιο active bass lines, περισσότερες μικρές παρεμβάσεις και γεμίσματα, όμως παρέμεινε σταθερή σε όλη τη διάρκεια του set και είχε έναν αρκετά λαμπερό ήχο που ταίριαζε ιδανικά στο ύφος τους. Αν συνεχίσει να εξελίσσει αυτό το στοιχείο, θεωρώ πως θα ξεχωρίσει ακόμη περισσότερο στο μέλλον.
Ο κιθαρίστας της μπάντας έπαιξε ακριβώς όσο χρειαζόταν και όπως χρειαζόταν, δίνοντας ιδιαίτερη ένταση στη διασκευή του “The Drug In Me Is You” των Falling in Reverse. Ίσως σκηνικά να ήταν λίγο πιο στατικός απ’ όσο προσωπικά προτιμώ να βλέπω σε τέτοιου είδους live, αλλά αυτό είναι κάτι που χτίζεται με τον χρόνο και τις εμφανίσεις. Το σημαντικό είναι πως υπήρχε ουσία στο παίξιμο και καλή χημεία με το υπόλοιπο σύνολο.
Στη φωνή, η Κορίνα ήταν αισθητά βελτιωμένη σε σχέση με την προηγούμενη φορά που την είχα ακούσει. Φαινόταν πολύ πιο άνετη, λιγότερο αγχωμένη και περισσότερο συνδεδεμένη με αυτό που έκανε πάνω στη σκηνή. Η προσπάθειά της αποδίδει καρπούς και αυτό βγαίνει ξεκάθαρα προς τα έξω. Μπορεί η φωνή της να μην έχει φτάσει ακόμα στο απόλυτο επίπεδο ωριμότητας, όμως διαθέτει χρόνο, προοπτική και — το σημαντικότερο — πάθος. Και πολλές φορές αυτό είναι που κάνει τελικά τη διαφορά.
Γενικά, τα παιδιά κατάφεραν να συνδυάσουν τη μουσική τους με αρκετό χιούμορ και ένα πολύ ευχάριστο Gen Z vibe ανάμεσα στα κομμάτια. Υπήρχαν στιγμές που το live έμοιαζε σχεδόν με μικρό stand-up comedy show και πραγματικά με έκαναν να γελάσω αρκετές φορές. Αυτό βοήθησε πολύ στο να “ζεσταθεί” ο κόσμος και να υπάρξει άμεση σύνδεση με το κοινό.
Αν έπρεπε να δώσω μια συνολική συμβουλή στους Scab Rosa, αυτή θα ήταν να δουλέψουν ακόμη περισσότερο τον συνολικό ήχο τους και τη μίξη τους, όσο δύσκολο και απαιτητικό κι αν είναι αυτό για μια νέα μπάντα. Παρ’ όλα αυτά, πρόκειται για μια πολύ δυνατή αρχή και αξίζει να τους παρακολουθήσουμε στην πορεία τους.
SETLIST:
GROAN
LOVE AFFAIR
BLEAK
Foster Care
The Drug In Me Is You
ICKY GUY
CHICKEN CREPE
Teenagers
UNVEIL THE SENSE
Στη συνέχεια της βραδιάς ανέβηκαν στη σκηνή οι Unveil The Sense, οι οποίοι μπήκαν πολύ δυναμικά από το πρώτο λεπτό, συνοδεία όμορφων visuals που έδεναν ιδανικά με την ατμόσφαιρα του set τους. Από τις πρώτες νότες κατάλαβα πως αυτή η μπάντα βρίσκεται απόλυτα μέσα στα ακούσματά μου.
Το στοιχείο που μου τράβηξε περισσότερο την προσοχή ήταν αναμφίβολα το φωνητικό δίδυμο. Άντρας και γυναίκα τραγουδιστής λειτουργούσαν σχεδόν σαν καθρέφτης ο ένας του άλλου, χωρίς να ακολουθούν το προβλεπόμενο μοτίβο “ο ένας screams και ο άλλος clean vocals”. Αντίθετα, υπήρχε πραγματική συνεργασία, χημεία και πολύ καλή φωνητική σύνδεση ανάμεσά τους. Ήταν φανερό πως πρόκειται για μουσικούς που έχουν δουλέψει αρκετά μαζί και γνωρίζουν πώς να υπηρετούν το τραγούδι χωρίς να ανταγωνίζονται μεταξύ τους.
Στα ντραμς ακούσαμε έναν drummer που “κλείδωνε” άψογα με τα guitar chugs και δημιουργούσε εξαιρετικά breakdowns, δίνοντας ένταση όπου χρειαζόταν. Οι κιθάρες είχαν έντονες metalcore επιρροές, οι οποίες μπλέκονταν πολύ όμορφα με pop rock στοιχεία — ένας συνδυασμός που προσωπικά λατρεύω όταν αποδίδεται σωστά. Το μπάσο λειτουργούσε υποστηρικτικά αλλά ουσιαστικά, διπλώνοντας όμορφα τα riffs και γεμίζοντας τις χαμηλές συχνότητες με groove και σταθερότητα.
Ένα ακόμη στοιχείο που πραγματικά χάρηκα ήταν η χρήση projector με τους στίχους των τραγουδιών. Είναι πολύ ωραίο να βλέπεις μπάντες που δεν φοβούνται να βάλουν το κοινό ακόμη πιο βαθιά μέσα στην εμπειρία του live και να το κάνουν να συμμετέχει ενεργά. Αυτό ακριβώς κατάφεραν οι Unveil The Sense.
Αν υπήρχε ένα σημείο που προσωπικά ένιωσα να πέφτει λίγο η ενέργεια, αυτό είχε να κάνει περισσότερο με τη σειρά των τραγουδιών μέσα στο setlist. Στη μέση περίπου του live υπήρξε μια μικρή “κοιλιά”, όμως δεν ήταν κάτι που με έβγαλε ουσιαστικά εκτός κλίματος, καθώς η συνολική εικόνα της μπάντας παρέμεινε πολύ δυνατή.
Οι Unveil The Sense είναι από τις μπάντες που καταλαβαίνεις πως σκέφτονται συνολικά το performance και όχι μόνο το μουσικό κομμάτι. Κι αυτό είναι κάτι που σπανίζει αρκετά στην εγχώρια σκηνή. Αν συνεχίσουν με την ίδια διάθεση, πιστεύω πραγματικά πως μπορούν να πετύχουν πολλά.
SETLIST:
Intro PANTHERS
Don’t Fix Me
Everlast
Lions
Cassette
Minor Song
Pieces
Alone
Bury Me
Maybe
OCEANDVST
Και κάπως έτσι φτάσαμε στους headliners της βραδιάς, τους OCEANDVST. Ίσως ένα από τα πιο πολυσυζητημένα ονόματα της εγχώριας pop rock/punk σκηνής τα τελευταία χρόνια. Με πολλά live, EPs, album, συνεργασίες και support εμφανίσεις δίπλα σε μεγάλα ονόματα, το δυναμικό τρίο από τη Θεσσαλονίκη επέστρεψε στην Αθήνα μετά την ευρωπαϊκή του περιοδεία για ακόμη μία δυνατή εμφάνιση στο Temple.
Οι OCEANDVST είναι μια μπάντα που προσωπικά μου έχει κρατήσει παρέα σε δύσκολες περιόδους της ζωής μου. Σε εκείνη τη μεταβατική φάση ανάμεσα στη μετεφηβεία και την ενήλικη ζωή, όπου προσπαθείς να διαχειριστείς τους δικούς σου δαίμονες και να βρεις ποιος πραγματικά είσαι. Και αυτό ακριβώς κάνει αυτή η μουσική όταν είναι ειλικρινής: σε συνοδεύει.
Ο ήχος τους αυτή τη φορά ήταν πραγματικά άψογος. Όποια τεχνικά ζητήματα είχα παρατηρήσει σε παλαιότερα live ένιωσα πως είχαν λυθεί σχεδόν ολοκληρωτικά και άκουγα τα πάντα crystal clear. Αν έπρεπε οπωσδήποτε να σταθώ κάπου, ίσως θα ήθελα λίγο περισσότερο μπάσο στα προηχογραφημένα μέρη, αλλά πρόκειται για πολύ μικρή λεπτομέρεια μπροστά στη συνολική εικόνα.
Ο Βαγγέλης στα ντραμς παίζει με ένταση και δυναμισμό, χρησιμοποιώντας patterns που μένουν στο μυαλό, με συνεχόμενα hats και πολύ ωραία build-ups. Το στυλ του είναι ίσως πιο “metal” σε σχέση με το συνολικό vibe της μπάντας, όμως ακριβώς αυτή η αντίθεση είναι που δίνει χαρακτήρα στον ήχο τους.
Ο Δημήτρης στην κιθάρα αποτελεί την ήρεμη δύναμη του σχήματος. Η κιθάρα του ακροβατεί ανάμεσα στο punk και το metal χωρίς να περιορίζεται αποκλειστικά ούτε στη lead ούτε στη rhythm λογική. Παρακολουθώντας τον όλα αυτά τα χρόνια, νιώθω πραγματικά συγκίνηση βλέποντας την εξέλιξη και την αφοσίωση που δείχνει στην τέχνη του.
Και τέλος, φτάνουμε στη Χρύσα. Μια frontwoman που ενσαρκώνει απόλυτα την pop rock αισθητική. Διαθέτει πολύ σταθερή έκταση, ιδιαίτερη χροιά και μια φωνητική παρουσία που δεν περνά απαρατήρητη. Από τις πρώτες νότες καταλαβαίνεις αμέσως ποια τραγουδά. Άκουσα μια απαιτητική, ψηλή τεσσιτούρα σε όλο σχεδόν το set, την οποία υποστήριξε με εντυπωσιακή σταθερότητα. Φυσικά, έπαιξαν και το αγαπημένο μου κομμάτι τους, το “NME”, το οποίο πραγματικά αξίζει να ακούσετε αν δεν το έχετε ήδη κάνει.
SETLIST:
GHOST
EVERY WORD YOU SAY
BETTER DAYS
MY LAST DAY ON EARTH
NIGHTMARE
NO WAY OUT
NME
DEAD END HOPE
ALL THE THINGS SHE SAID
ISN’T LOVE SUPPOSED TO BE A GOOD THING?
MISERY BUSINESS
Κλείνοντας, θέλω να δώσω συγχαρητήρια και στις τρεις μπάντες για την προσπάθεια, την αφοσίωση και την ανιδιοτελή αγάπη που δείχνουν σε αυτό που κάνουν. Είναι πραγματικά όμορφο να βλέπεις την ελληνική σκηνή να συνεχίζει να παλεύει, να εξελίσσεται και να δημιουργεί, ακόμη και με περιορισμένα μέσα. Βραδιές σαν κι αυτή αποδεικνύουν ότι υπάρχει πάθος, ταλέντο και πραγματική ανάγκη έκφρασης.
Εις το επανιδείν.