Γράφει: Λεωνίδας Περιφάνης
Εχθές παραβρεθήκαμε στο Temple Athens για ένα μοναδικό event που έρχεται να αναδείξει τις ικανότητες των female front συγκροτημάτων στην εγχώρια σκηνή. Μία πρωτοβουλία που αξίζει στήριξη — και ίσως περισσότερη απ’ όση τελικά έλαβε. Η προσέλευση, δυστυχώς, ήταν μικρή, κάτι που γεννά εύλογα ερωτήματα για το πώς κινούνται τέτοιες διοργανώσεις χωρίς ουσιαστική προώθηση. Αλλά αυτά είναι κουβέντες για έναν καφέ — και πιθανόν για πολλές ακόμα.
Ας πάμε στην ουσία. Μία βραδιά με δυνατό χτυποκάρδι, ιδρώτα, ένταση και τέσσερα συγκροτήματα που πραγματικά άφησαν κομμάτι του εαυτού τους πάνω στη σκηνή. In to the ζουμί λοιπόν.
INFECTED MINDS
Εναρκτήριο λάκτισμα από τους μελωδικότατους rockers που δεν άφησαν ούτε δευτερόλεπτο να πάει χαμένο. Τους είχα δει και στο παρελθόν, αλλά αυτή τη φορά αντίκρισα ένα συγκρότημα πιο δεμένο, πιο ώριμο και με ξεκάθαρη κατεύθυνση.
Τα προηχογραφημένα στοιχεία έδεναν άψογα με τον συνολικό ήχο, χωρίς να “κλέβουν” αλλά αντίθετα να ενισχύουν την εμπειρία. Δεν χάθηκε ίντσα μέτρου — όλα ήταν δουλεμένα, μελετημένα και τοποθετημένα εκεί που πρέπει.
Τα κομμάτια τους είχαν αυτή τη διπλή φύση που προσωπικά λατρεύω: από τη μία σε ταξιδεύουν, από την άλλη σε τραβάνε από το λαιμό και σε πετάνε κατευθείαν στο headbanging. Πολύ όμορφη χημεία στα φωνητικά, τόσο στις εντάσεις όσο και στις αρμονίες, που έδιναν βάθος και χαρακτήρα.
Θα το πω όπως μου βγήκε εκείνη τη στιγμή: κινηματογραφικό rock. Κάθε τραγούδι τους θα μπορούσε να “ντύσει” μια σκηνή — έρωτα, θλίψη, θυμό, λύτρωση. Απόλαυσα στο έπακρο, και το ίδιο φάνηκε να κάνει και το κοινό που ήταν εκεί. Εύγε.
VENUS EFFECT
Και ενώ τη σκυτάλη παίρνουν οι νεότατοι Venus Effect, η ένταση ανεβαίνει — και όχι απαραίτητα με τον σωστό τρόπο. Ο ήχος σε σημεία ξέφευγε, κάτι που δυστυχώς αδίκησε τη συνολική εικόνα τους.
Μιλάμε όμως για ένα συγκρότημα που έχει ήδη γράψει το όνομά του, έχοντας εμφανιστεί στο Rockwave Festival κάτω από τους Opeth — ένα achievement που ήρθε νωρίς και δείχνει ξεκάθαρα ότι έχουν θέσει τον πήχη ψηλά.
Τους έχω ξαναδεί, και η βελτίωση — ειδικά στα φωνητικά — είναι εμφανής. Υπάρχει περισσότερος έλεγχος, περισσότερη αυτοπεποίθηση και καλύτερη τοποθέτηση. Τα τραγούδια τους έχουν μια ωραία “αυθάδεια” — σου κλείνουν το μάτι, έχουν attitude, δεν περνάνε απαρατήρητα.
Ιδιαίτερη μνεία στον κιθαρίστα Λεωνάρντο. Από φωνή σε κιθάρα και από κιθάρα σε performance χωρίς να χάνει βήμα. 22 χρονών και ήδη με σκηνική ενέργεια που σε κάνει να τον προσέξεις.
Η μπάντα είναι δεμένη, αλλά χρειάζεται δουλειά στη σκηνική παρουσία για να φτάσει το επίπεδο που πραγματικά μπορεί. Και θα φτάσει — γιατί ο χρόνος είναι ξεκάθαρα με το μέρος τους.
Ακούσαμε και δύο διασκευές αρκετά απαιτητικές, τις οποίες διαχειρίστηκαν αξιοπρεπέστατα. Είναι όμορφο να βλέπεις νέα παιδιά με τέτοιο ταλέντο και όρεξη. Εύγε.
DISILUSIVE PLAY
Εδώ πήγα “λευκός” — δεν είχα προηγούμενη επαφή με τον ήχο τους και η περιέργεια ήταν μεγάλη. Και τελικά, ίσως μιλάμε για το peak της βραδιάς.
Ενέργεια, άγριο metal, ένταση στα κόκκινα και μια μπάντα που δεν φοβάται να το πάει μέχρι τέρμα. Η Αντιγόνη Καλαμαρά στα φωνητικά ήταν σε εξαιρετική φόρμα: ψηλές σχεδόν αβίαστες, ωραία περάσματα από χαμηλά σε ψηλά, και εκείνα τα “γρέζια” στις πιο συναισθηματικές στιγμές που σου μένουν.
Ο drummer — πραγματικό πολυβόλο. Στιβαρός, αλάνθαστος, με χτύπημα που δεν άφηνε περιθώριο για χαλάρωση.
Δεν είναι το είδος που ακούω καθημερινά, αλλά αντικειμενικά μιλώντας η βάση είναι πολύ δυνατή. Πρόκειται για ένα συγκρότημα που ξέρει τι κάνει, έχει άνεση στη σκηνή και μπορεί να διαχειριστεί τον ήχο του χωρίς να χάνεται.
Ο κόσμος το ένιωσε — ίσως το πιο έντονο response της βραδιάς. Περισσότερη κίνηση, περισσότερη ένταση, περισσότερος “χαμός”. Και ναι… το ήθελα λίγο πιο γρήγορα — και το πήρα.
NEGATIVE CONTRAST
Και φτάνουμε στο δύσκολο σημείο της βραδιάς. Τελευταία μπάντα, Πέμπτη βράδυ, ο κόσμος έχει ήδη αρχίσει να αραιώνει. Εκεί όμως φαίνεται η πραγματική στόφα.
Οι Negative Contrast βγήκαν και παρέδωσαν μάθημα επαγγελματισμού. Σε ένα Temple με λιγότερο κόσμο, έπαιξαν σαν να ήταν sold out. Και αυτό λέει πολλά.
Η ενέργεια τους ήταν στο 10/10, με έναν ήχο που έφερνε αυτή τη σχεδόν tribal, σκοτεινή, ατμοσφαιρική διάσταση, παντρεμένη με progressive στοιχεία που προσωπικά με κερδίζουν εύκολα. Έξυπνες εναλλαγές από καθαρές μελωδίες σε βαριά, “progάτα” riffs — με μια διακριτική αύρα από Opeth να πλανάται στον αέρα.
Η Εφραιμία στα φωνητικά ήταν μαγνήτης. Στάση, παρουσία, έλεγχος — μια frontwoman που ξέρει πώς να κρατήσει το βλέμμα σου καρφωμένο πάνω της. Οι φωνητικές της δυνατότητες ήταν εξαιρετικές και ειλικρινά πιστεύω ότι θα αναδεικνύονταν ακόμη περισσότερο με λίγο πιο ισορροπημένη ένταση στον ήχο.
Ίσως να ήταν συνολικό θέμα και όχι της μπάντας — αλλά άξιζε να ακουστεί πιο “καθαρά” αυτό που είχαν να δώσουν.
Έχοντας δει το σχήμα και με προηγούμενη τραγουδίστρια, μπορώ να πω ότι η Εφραιμία δεν απλά μπήκε — έφερε το δικό της χρώμα και εδραίωσε τη θέση της με σεβασμό και ουσία.
Είναι σημαντικό να θυμόμαστε κάτι: ο σκληρός ήχος ζει. Και ζει εκεί — στα underground σοκάκια της Αθήνας, σε σκηνές σαν αυτές. Εκεί που δεν υπάρχει φίλτρο, μόνο ιδρώτας, πάθος και αλήθεια.
Και ναι — η φωνή αυτή έχει και θηλυκή μορφή. Και έχει δύναμη.
Συγχαρητήρια σε όλα τα συγκροτήματα για τον επαγγελματισμό και την ατμόσφαιρα που δημιούργησαν σε μια αντικειμενικά δύσκολη μέρα για live.
Σήμερα, Παρασκευή 24/4, είναι η δεύτερη μέρα του LADIES OF METAL VOL. 5.
Καλή επιτυχία — και ακόμα περισσότερη ένταση. 🔥