Γράφει ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΤΟΛΙΟΠΟΥΛΟΣ
Φωτογραφίζει ο ΕΡΜΗΣ ΜΟΥΤΣΟΠΟΥΛΟΣ
Η βραδιά της 3ης Οκτωβρίου στο Black Temple ξεκίνησε με μια μικρή, ασυνήθιστη για τα δεδομένα μας καθυστέρηση, καθώς ήταν ίσως η πρώτη φορά που αργήσαμε να μπούμε σε ένα live. Η ώρα είχε φτάσει περίπου 20:45 όταν περάσαμε τελικά την είσοδο, και μέχρι να εγκλιματιστούμε στον χώρο, να περιεργαστούμε τους πάγκους με το merch και να προμηθευτούμε μια παγωμένη μπύρα, το ρολόι είχε ήδη δείξει εννέα.
Η αναμονή στράφηκε πλέον προς τους νεοσύστατους Athanatos, οι οποίοι θα άνοιγαν τη βραδιά, έχοντας ήδη στο ενεργητικό τους ένα EP και ένα full-length album. Περίπου στις 21:10, η μπάντα έκανε την εμφάνισή της μέσα από το δικό της τελετουργικό, δίνοντας το έναυσμα για όσα θα ακολουθούσαν.
Με μια εξαιρετικά δυνατή τετραμελή σύνθεση και περίπου 35 λεπτά στη διάθεσή τους, οι Athanatos παρέδωσαν ένα πραγματικό μάθημα σωστού και ορθόδοξου ευρωπαϊκού black metal. Η εμφάνισή τους ήταν εξίσου προσεγμένη, με την ενδυμασία τους να προσδίδει έναν έντονο τόνο μυστικισμού, ενισχύοντας την τελετουργική διάσταση της παρουσίας τους στη σκηνή.
Εκείνο, ωστόσο, που ξεχώρισε περισσότερο ήταν το πόσο δεμένοι εμφανίστηκαν ως σύνολο. Υπήρχε συνοχή, κοινή κατεύθυνση και μια αίσθηση ότι τα τέσσερα μέλη λειτουργούσαν ως ενιαία οντότητα, χωρίς να χάνεται η δύναμη της συνολικής τους απόδοσης. Η μουσική τους προσέγγιση παρέμεινε πιστή στις ευρωπαϊκές black metal καταβολές, με την απαραίτητη σκοτεινή αύρα και τη σοβαρότητα που απαιτεί ένας τέτοιος ήχος. Δεν έμοιαζαν με μια μπάντα που απλώς ήθελε να παρουσιάσει το υλικό της, αλλά με ένα σχήμα που είχε ξεκάθαρη αισθητική και ήξερε πώς να τη μεταφέρει επί σκηνής.
Για μια μπάντα που βρίσκεται ακόμη στα πρώτα της βήματα, η εικόνα αυτή είχε ιδιαίτερη σημασία. Με ένα EP και ένα full-length ήδη στη δισκογραφία της, οι Athanatos έδειξαν πως διαθέτουν τις βάσεις για να υποστηρίξουν το όραμά τους και ζωντανά. Τα περίπου 35 λεπτά της εμφάνισής τους λειτούργησαν ως μια συμπαγής δήλωση προθέσεων, αφήνοντας τις καλύτερες εντυπώσεις και θέτοντας τον πήχη ψηλά για τη συνέχεια της βραδιάς.
Όσοι με γνωρίζουν, ξέρουν πολύ καλά πως τους SAD τούς καραγουστάρω. Μιλάμε για ένα συγκρότημα με τεράστια πορεία, αμέτρητες ζωντανές εμφανίσεις στο ενεργητικό του, εννέα full-length δίσκους και μια δισκογραφία που συμπληρώνεται από πολυάριθμα EP. Μια μπάντα που έχει διανύσει τη δική της μακρά διαδρομή στην ελληνική black metal σκηνή και εξακολουθεί να ανεβαίνει στη σκηνή με την ίδια αφοσίωση σε αυτό που κάνει.
Αυτή τη φορά, μας παρέδωσαν ένα πραγματικό πολικό ψύχος μιζέριας και πόνου. Η ατμόσφαιρα που δημιούργησαν είχε εκείνη την παγωμένη, καταθλιπτική αύρα που αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ταυτότητάς τους, βυθίζοντας τον χώρο στη σκοτεινή τους πραγματικότητα. Γιατί αυτό είναι που κάνει τους SAD να ξεχωρίζουν: δεν πρόκειται απλώς για την εκτέλεση μιας σειράς κομματιών, αλλά για τη μετάδοση ενός συγκεκριμένου συναισθήματος, μιας εσωτερικής παγωνιάς που διαπερνά τον ήχο και φτάνει μέχρι το κοινό.
Και, ειλικρινά, είναι υπέροχο να βλέπεις τέτοιες μπάντες, πραγματικούς θρύλους της εγχώριας underground σκηνής, να συνεχίζουν να δίνουν τόσο πόνο για αυτό που κάνουν. Χωρίς να χρειάζονται μεγάλες κουβέντες και περιττές αποδείξεις, οι SAD υπενθύμισαν για ακόμη μία φορά γιατί έχουν κερδίσει τη θέση τους στον ελληνικό black metal χώρο. Για εμάς που τους γουστάρουμε όλα αυτά τα χρόνια, τέτοιες εμφανίσεις αποτελούν έναν ακόμη λόγο να τους εκτιμάμε βαθύτερα.
Το setlist κινήθηκε σε ολόκληρο το εύρος της δισκογραφίας τους, προσφέροντας μια αντιπροσωπευτική βουτιά στην πολυετή πορεία τους και υπενθυμίζοντας τον πλούτο του υλικού που έχουν συσσωρεύσει όλα αυτά τα χρόνια. Οι SAD δεν χρειάστηκε να βασιστούν σε μία συγκεκριμένη περίοδο της δισκογραφίας τους, αφού το υλικό τους έχει αρκετό βάθος ώστε να κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον σε όλη τη διάρκεια της εμφάνισης.
Από τις στιγμές που ξεχώρισαν, βέβαια, δεν θα μπορούσε να λείπει και το απρόοπτο της βραδιάς. Ένας κύριος αποφάσισε πως ήρθε η ώρα για stage dive, μόνο που παρέλειψε μια μικρή, ασήμαντη λεπτομέρεια: να ενημερώσει πρώτα τους ανθρώπους πάνω στους οποίους σκόπευε να προσγειωθεί! Έτσι, χωρίς καμία προειδοποίηση, απογειώθηκε σαν αεροπλάνο και προσγειώθηκε πάνω μας, μετατρέποντας για λίγα δευτερόλεπτα το black metal χάος σε μια απρόσμενη σκηνή δράσης. Ένα στιγμιότυπο που σίγουρα θα θυμόμαστε από εκείνο το βράδυ!
Το κλείσιμο ήρθε με το «Black Metal Craft», ολοκληρώνοντας μια εμφάνιση που μας άφησε γεμάτους από εκείνη την παγωμένη μιζέρια και τον πόνο που μόνο οι SAD ξέρουν να μεταδίδουν με τον δικό τους τρόπο.
Το ρολόι έδειχνε περίπου 23:15 όταν ήρθε η ώρα για το μεγάλο φινάλε της βραδιάς. Τη σκηνή κατέλαβαν οι Darkened Nocturn Slaughtercult, με την επιβλητική μορφή της Onielar στην πρώτη γραμμή, σηματοδοτώντας την έναρξη μιας εμφάνισης που θα έφερνε στο Black Temple την ωμή, αδυσώπητη πλευρά του black metal. Η αναμονή έδωσε τη θέση της στην προσμονή και όλα ήταν πλέον έτοιμα για την τελική βουτιά στο σκοτάδι.
Το ξεκίνημα με το «Mardom – Echo Zmory» έδωσε αμέσως το στίγμα της εμφάνισης, οδηγώντας μας σε ένα set που άντλησε υλικό από διαφορετικές περιόδους της δισκογραφίας τους.
Με κομμάτια όπως τα «In the Land of the Mountains of Trees», «A Beseechment Twofold» και «Bearer of Blackest Might», οι Γερμανοί παρέμειναν πιστοί στη σκοτεινή, επιθετική ταυτότητά τους, συνδυάζοντας την ωμή ορμή του black metal με την τελετουργική διάσταση που χαρακτηρίζει τη μουσική τους. Η συνέχεια με τα «Das All-Eine», «Malignant Deathcult» και «In the Hue of Night» διατήρησε το ενδιαφέρον στραμμένο στη σκηνή, ενώ το «Imperishable Soulless Gown» και το «Spectral Runlets of Tulwod» συνέχισαν τη διαδρομή μέσα από το υλικό τους.
Από ηχητικής πλευράς, τα πράγματα ήταν πραγματικά κρύσταλλο, χωρίς το παραμικρό πρόβλημα να χαλάσει την εμπειρία. Όλα ακούγονταν όπως έπρεπε, αφήνοντας τη μουσική των Darkened Nocturn Slaughtercult να ξεδιπλωθεί με τη δύναμη και την καθαρότητα που απαιτούσε η περίσταση. Και μέσα σε όλο αυτό, η Onielar κυριολεκτικά έφτυσε αίμα πάνω στους μπροστινούς, αφήνοντας τα ρούχα τους να πληρώσουν το τίμημα της πρώτης γραμμής πάνε τα ρούχα τους! Μια εμφάνιση ιδιαίτερη για τα ελληνικά συναυλιακά δεδομένα, που μας άφησε να θέλουμε λίγο ακόμη. Κρίμα που τα τεχνικά ζητήματα με το πετάλι του ντράμερ έβαλαν τους δικούς τους περιορισμούς στη ροή της βραδιάς, στερώντας ενδεχομένως κάτι παραπάνω από ένα ήδη δυνατό set.
Ωστόσο, το encore έμελλε να μας χαλάσει κάπως τη διάθεση. Ένα τεχνικό πρόβλημα με το πετάλι του ντράμερ ήρθε να βάλει πρόωρο τέλος στο live, αφήνοντάς μας με την αίσθηση πως η βραδιά είχε ακόμη πράγματα να δώσει. Ήταν ένα άδοξο κλείσιμο για μια εμφάνιση που μέχρι εκείνο το σημείο κυλούσε εξαιρετικά, καθώς, όσο κι αν τέτοιου είδους απρόοπτα είναι μέσα στο πρόγραμμα των ζωντανών εμφανίσεων, δεν παύουν να αφήνουν μια μικρή απογοήτευση, ειδικά όταν συμβαίνουν την ώρα που περιμένεις το τελευταίο χτύπημα.
Κάνοντας τον απολογισμό της βραδιάς, το live της 3ης Οκτωβρίου στο Black Temple ήταν μια δυνατή συνάντηση διαφορετικών εκφράσεων του black metal, με τους Athanatos να ανοίγουν τη βραδιά με τον δικό τους ορθόδοξο ευρωπαϊκό χαρακτήρα, τους SAD να μας βυθίζουν στην παγωμένη μιζέρια και τον πόνο τους και τους Darkened Nocturn Slaughtercult να αναλαμβάνουν το τελικό χτύπημα με την αδιαμφισβήτητη σκοτεινή τους παρουσία. Πέρα από τις επιμέρους εμφανίσεις, αυτό που μένει είναι η χαρά τού να βλέπεις μπάντες με ξεκάθαρη ταυτότητα να ανεβαίνουν στη σκηνή και να δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό, είτε βρίσκονται στα πρώτα τους βήματα είτε έχουν ήδη γράψει τη δική τους ιστορία.
Φυσικά, το πρόωρο τέλος του encore των Slaughtercult άφησε μια μικρή απογοήτευση, καθώς θα θέλαμε να απολαύσουμε λίγο ακόμη από την εμφάνισή τους. Παρ’ όλα αυτά, τα τεχνικά απρόοπτα είναι μέρος της ζωντανής μουσικής και δεν ακυρώνουν όσα προηγήθηκαν. Φεύγοντας από το Black Temple, κρατήσαμε τις δυνατές στιγμές και την αίσθηση μιας βραδιάς αφιερωμένης στο ακραίο metal, με το σκοτάδι, την ένταση και την αφοσίωση στη μουσική να έχουν τον πρώτο λόγο. Άλλωστε, για όλους εμάς που συνεχίζουμε να στηρίζουμε την underground σκηνή, τέτοιες συναυλίες είναι ένας ακόμη λόγος να επιστρέφουμε ξανά και ξανά μπροστά στη σκηνή.