Ανταπόκριση: Λεωνίδας Περιφάνης | Φωτογραφίες: Αριστοτέλης Χούχλας
Η μηχανή πήρε μπρος. Σεπτέμβριος. Μήνας ενάρξεων. Μία μικρή πρωτοχρονιά. Και κάπως έτσι, για το πρώτο μου φθινοπωρινό live, βρέθηκα στην καρδιά της Αθήνας, στο φιλόξενο ILION PLUS.
Το κάλεσμα ήχησαν οι νεοφερμένοι stoner–space–rock–psychedelic metallers VOYAGER STATION, για την επίσημη παρουσίαση του ντεμπούτου τους, έχοντας στο πλευρό τους τους hard rockers CASE ZERO και τους μουργόλυκους DEGENERATE MIND.
Είχα πολύ καλή διάθεση πηγαίνοντας στο προαναφερθέν event. Σαν να κάνουμε ένα μικρό ποδαρικό στη φθινοπωρινή σεζόν. Και η αλήθεια είναι πως η εμπειρία ήταν κυρίως θετική. Η έναρξη έγινε με το δεξί λοιπόν.
Πάμε να τα πάρουμε ένα-ένα.
CASE ZERO
Τη βραδιά έμελλε να ανοίξει ένα female-fronted συγκρότημα που, ομολογώ, δεν είχα ακούσει ξανά. Οι CASE ZERO μας παρουσίασαν ένα setlist βασισμένο στο hard rock, με metal εξάρσεις, ενδιαφέρουσες μελωδίες και αρκετά σημεία όπου είπες «ώπα, εδώ υπάρχει κάτι».
Βρήκα τις συνθέσεις τους έξυπνες σε αρκετά σημεία, με λίγο ρίσκο — από αυτό το ρίσκο που λέμε πως ανταμείβει όποιον ξέρει να ακούει. Δεν προσπάθησαν να ανακαλύψουν τον τροχό, αλλά μέσα σε γνώριμα μονοπάτια είχαν τις μικρές τους εκπλήξεις. Αυτό φάνηκε να επιδρά και στο κοινό αφού τα χαμόγελα ήταν μονόδρομος και φαινόταν να απολαμβάνουν όλοι την μπάντα στην σκηνή.
Και μία μπάντα για να λειτουργήσει σωστά πρέπει πρώτα απ’ όλα να κρατιέται σφιχτά και δεμένα. Οι CASE ZERO το είχαν αυτό. Ο drummer σωστός, μετρημένος και δυνατός εκεί που έπρεπε. Κιθάρα σωστά τοποθετημένη με ωραία κλασικά solo σε σημεία με κάπως “παιδική σκηνική παρουσία” και με έναν μπασίστα, που αν παραβλέψω το look, το παλικάρι έδινε πόνο.
Όσο για τα φωνητικά της δεσποινίδος Ιωσηφίνας, άφησαν αδιάβαστο το κοινό. Μία δουλεμένη φωνή με σωστή τοποθέτηση και ωραίο rock γρέζι. Η ίδια φαινόταν να απολαμβάνει στο έπακρο το τραγούδισμά της και αυτό, όσο κλισέ κι αν ακούγεται, περνάει προς τα έξω. Όταν το γουστάρεις, φαίνεται. Μία σωστή frontwoman με ωραίες εναλλαγές από τονικότητα σε εντάσεις και από χροιά rock κρύσταλλο.
Ακούσαμε κομμάτια από τον πρώτο τους δίσκο, που κυκλοφόρησε τον περασμένο Απρίλη, ενώ ιδιαίτερη στιγμή ήταν η διασκευή στο γνωστό “Come Together” των Beatles, παιγμένο με σαφώς πιο άγριες διαθέσεις και σωστά εκτελεσμένο!
Κάπου εδώ όμως για λίγο θα τα χαλάσουμε. Πέρα από το potential που υπάρχει ξεκάθαρα και για αυτό μπορεί να ακούγομαι κάπως αιχμηρός, η παρουσία τους πάνω στη σκηνή δεν ήταν ακόμα αυτή που, κατά τη γνώμη μου, άρμοζε στη μουσική τους. Χρειάζεται δουλειά στο κομμάτι της σκηνικής παρουσίας. Λίγη περισσότερη επικοινωνία με το κοινό δεν έβλαψε ποτέ κανέναν. Σχεδόν κανέναν. Και το ντύσιμο δεν φτάνει μόνο η τραγουδίστρια ή ο τραγουδιστής να κάνουν εντύπωση. Ένα rock συγκρότημα απαρτίζεται από κάποια μέλη και το κάθε ένα οφείλει να έχει την δική του ταυτότητα μέσα στην μπάντα. Με αγάπη τα λέω μόνο γιατί πιστεύω πώς οι Case Zero έχουν κάτι για να πάνε παρακάτω.
Είμαι βέβαιος πως αυτό είναι κάτι που live με το live θα βελτιωθεί. Και για να είμαι ειλικρινής, ανυπομονώ να τους ξαναδώ. Γιατί η μουσική τους είχε ενδιαφέρον και το κοινό, μέχρι το τέλος του set τους, είχε ζεσταθεί για τα καλά. Και αυτό είναι ένα καλό ξεκίνημα.
SETLIST
1. CALIBER
2. LET ME MOVE
3. WHAT I WANT
4. COME TOGETHER (ΔΙΑΣΚΕΥΗ)
5. SONG LOVER
6. WRONG TIME WRONG PLACE
7. LAST SHOT
DEGENERATE MIND
Τι να πούμε τώρα για τους DEGENERATE MIND;
Ένα συγκρότημα που έχει εμπειρία επί σκηνής και αυτό φαίνεται. Μεγάλη μερίδα του κόσμου είχε έρθει για δαύτους, με το ILION PLUS να βρίσκεται κατά 90% γεμάτο. Χαρμόσυνο αυτό. Κόσμος ήξερε τα κομμάτια τους, τραγουδούσε, χτυπιόταν και γενικά είχε έρθει αποφασισμένος να κάνει τη δουλειά του. Και οι ίδιοι, παρόλο που είχα καιρό να τους δω, ήταν σε πολύ καλή φόρμα.
Μία μπάντα που έχουμε δει κατά καιρούς να ψάχνει την ταυτότητά της. Να έχει την ανησυχία της δημιουργίας. Άλλοτε πέτυχε, άλλοτε όχι. Αυτό όμως είναι και το ενδιαφέρον μιας μπάντας που δεν θέλει να πατήσει για πάντα στο ίδιο σημείο.
Η ένταση ήταν κάπως δυνατά — εντάξει, metal live ήρθαμε, όχι σεμινάριο γιόγκα — αλλά σε σημείο που το άντεχες και το κοπάνημα έπαιρνε και έδινε. Ακούσαμε κομμάτια από το BLEVE, όπως τα “Awakening”, “Rite of Passage” και το πάντα συγκινητικό κλείσιμο με το “Black Monday”. Από το VORTEX ακούσαμε τα “Alive”, “I Walk Alone” και το ομότιτλο “Vortex”. Είχαμε όμως και την τύχη να ακούσουμε για πρώτη φορά δύο κομμάτια που θα πλαισιώσουν τον τρίτο τους δίσκο. Προσωπικά, το “Bull’s Eye” το βρήκα δυναμικό και ταιριαστό στο στυλ τους. Έχει αυτή την πιο άμεση, ταχύρρυθμη metal προσέγγιση που νομίζω πως τους πάει.
Επί σκηνής, έδωσαν το 100% τους και το κοινό έδινε πίσω την αγάπη του. Μπράβο και για την επιλογή της διασκευής σε αυτό το σημείο. Το “Children of the Grave” των Black Sabbath ήταν λουκουμάκι προς το κλείσιμο του set τους. Ένα σωστά τοποθετημένο αφιέρωμα στους ανθρώπους που, όπως ειπώθηκε και από τον Στράτο, «χάρις αυτούς είμαστε όλοι εδώ». Και δεν νομίζω να υπάρχει κάποιος που να διαφωνεί.
Πάντα με μία δόση χιούμορ αντιμετώπισαν και τα μικρά λαθάκια κατά την εκτέλεση των κομματιών. Με αυτή την άνεση της μπάντας που δεν θα κάτσει να αυτοκτονήσει ψυχολογικά επειδή ένα κλείσιμο δεν βγήκε ακριβώς όπως ήθελε. Εξαίρεση μία “ΠΑΝΑΓΙΤΣΑ” που έφυγε από τον Τάσο στα ντραμς σε ένα κλείσιμο. Εκεί για ένα δευτερόλεπτο μάλλον μίλησε το ένστικτο. Δεμένοι και άρτια κουρδισμένοι, με δυνατά bass riffs και κιθαριστικά μελωδικά stoneroσολίδια έκαναν την ατμόσφαιρά ακόμα πιο θερμή.
Αναμένουμε λοιπόν και τη νέα τους δουλειά σύντομα και, προσωπικά, ελπίζω να κρατήσουν αρκετά από αυτό το πιο ταχύρρυθμο metal στοιχείο που άκουσα στο “Bull’s Eye”.
SETLIST
1. AWAKENING
2. I WALK ALONE
3. BULL’S EYE (ΑΚΥΚΛΟΦΟΡΗΤΟ)
4. ALIVE
5. RITE OF PASSAGE
6. THE LAST SUPPER (ΑΚΥΚΛΟΦΟΡΗΤΟ)
7. CHILDREN OF THE GRAVE (ΔΙΑΣΚΕΥΗ)
8. VORTEX
9. BLACK MONDAY
VOYAGER STATION
Και φτάνουμε στο Grand Finale.
Οι VOYAGER STATION παίρνουν τη σκυτάλη και ετοιμάζονται να μας δείξουν πόσο πολύ αγαπάνε αυτό που κάνουν και να μας παρουσιάσουν τον πρώτο δίσκο τους με τίτλο “DESERT GOD RITUAL”. Ένας προσφάτως εισερχόμενος τραγουδιστής, μιας και η μπάντα υπήρξε αρχικά instrumental group, έρχεται να δώσει μία νέα διάσταση στο όλο πράγμα. Εδώ όμως έρχεται το ενδιαφέρον παίδες. Παρότι δεν τους είχα ακούσει και, μόνο από το όνομα, περίμενα κάτι σε μονίμως ψυχεδελικό, space rock instrumental, η πραγματικότητα με διέψευσε κατηγορηματικά. Τα αυτιά μου άκουσαν μία μεγάλη γκάμα επιρροών. KANSAS. DEEP PURPLE. RUSH. Doom στοιχεία. Stoner στοιχεία. Hammondιές. Rock καταβολές. Και έναν τραγουδιστή aka Γιώργο, έναν βαρύτονο αλάνη με θεατρικότητα, νεανισμό και μία παρουσία που έδινε χαρακτήρα στα κομμάτια. Από την άλλη, ένας drummer με δέκα κιλά κάκαλα οδηγούσε στιβαρά τα riffs τους, τα οποία είχαν συναίσθημα και νόημα — κυρίως για τους ίδιους. Και αυτό είναι κάτι που μου έκανε εντύπωση.
Σε ένα από τα βλέμματά μου προς το κοινό είδα μάτια καρφωμένα στη σκηνή. Προσήλωση. Σοβαρότητα. Κόσμο που παρακολουθούσε πραγματικά τι γινόταν εκεί πάνω. Το ταλέντο φαίνεται. Αλλά η αγάπη φαίνεται περισσότερο.
Οι VOYAGER STATION κάνουν αυτό που κάνουν πάνω απ’ όλα με ψυχή. Και ακόμα κι αν δεν είμαι 100% άνθρωπος του ήχου τους, κατάφεραν να με κερδίσουν ακριβώς επειδή μου πέρασαν αυτή την αγάπη. Δεν έμοιαζαν με μπάντα που απλώς ήρθε να παρουσιάσει έναν δίσκο. Έμοιαζαν με μπάντα που ήθελε να μοιραστεί κάτι δικό της. Τα κομμάτια MERYT και NO SHOOTING IN THE SALOON μου φάνηκαν πολύ ενδιαφέροντα με έξυπνες εναλλαγές και ωραία δομημένα riff. Ακούγοντας live όλον τους τον δίσκο καταλήγουμε προς το τέλος όπου κάπου εδώ εμφανίστηκε και το μπουζουκάκι. Ναι. Μπουζουκάκι.
Ένας τύπος σαν να βγήκε κατευθείαν από την Αθήνα του 1950, έκατσε στο σκαμνάκι και μας έπαιξε τις πενιές του. Από πίσω κακό, χαμός ταραχή, εκείνος στον δικό του κόσμο. Πολύ ενδιαφέρουσα εικόνα με το τέτοιασμα του ρεμπέτικου με το metal για ακόμα μία φορά να κερδίζει τις εντυπώσεις. Το κοινό ξεσάλωσε. Φωνές, κοπάνημα, χαμόγελα και μία γενικότερη αίσθηση ότι για λίγα λεπτά το ILION PLUS μετακόμισε από το 2026 σε κάποιο υπόγειο μαγαζί της παλιάς Αθήνας. Και κάπως έτσι έκλεισε η βραδιά. “Καλή αντάμωση αδέρφια, και οι Ναζί στην φυλακή”.
SETLIST
1.WELCOME (Εισαγωγικό Ηχογραφημένο)
2. DESERT GOD RITUAL
3. JUPITER’S JELLYFISH/ GOLEM WALK
4. WASTELAND
5. NO SHOOTING INSIDE THE SALOON
6. MERYT
7. MARS RED SKY
8. NIGHTRIDE
9. HARMS
10. KATEVAINONTAS
11. STIN YPOGA
Τρία διαφορετικά συγκροτήματα, τρεις διαφορετικές προσεγγίσεις και μία κοινή αφετηρία: η αγάπη για τη μουσική και το live. Για πρώτο φθινοπωρινό live, λοιπόν, ξεκινήσαμε δυναμικά.
Η τέχνη αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα μέσα μετάδοσης μηνυμάτων. Είναι ένας τρόπος να εκφράζεσαι ελεύθερα, χωρίς φόβο και χωρίς λογοκρισία. Και ανεξάρτητα από το μέγεθος, την επιτυχία ή την παλαιότητα μιας μπάντας, η κάθε μία έχει κάτι να πει. Οι Degenerate Mind, όπως πάντα, έκαναν τη δική τους αναφορά στην τραγωδία στο Μάτι, ενώ οι Voyager Station έδωσαν τον δικό τους χώρο στη μνήμη του Παύλου Φύσσα. Και αυτό είναι κάτι που προσωπικά εκτιμώ ιδιαίτερα. Τους ανθρώπους που επιλέγουν, μέσα από την τέχνη τους, να μιλήσουν χωρίς φόβο. Γιατί είτε βρίσκεσαι μπροστά σε ένα μικρό κοινό είτε σε μια τεράστια σκηνή, είτε είσαι μια διάσημη μπάντα είτε όχι, πριν και πάνω απ’ όλα είμαστε άνθρωποι.
Όλοι μας.
Εύγε λοιπόν. Η μηχανή πήρε μπρος. Και τώρα… ας δούμε πού θα μας πάει.