Γράφει: Ίνα Διαμιανίδου | Φωτογραφίες: Δώρα Μπελογιάννη
Κάτι τέτοια live συμβαίνουν και η 14χρονη Κωνσταντίνα μέσα μου χοροπηδάει σαν τρελή. Παρασκευή 27 λοιπόν, και κατηφόρισα σιγά σιγά προς το Piraeus Academy, παρέα με την κρίση των 30 και όλη μου τη metalcore διάθεση, για να παρακολουθήσω ένα live που τελικά αποδείχθηκε αξέχαστο. Πήγα ήδη θετικά προκατειλημμένη — μιλάμε για δύο μπάντες φωτιά.
⸻
EXILE IN UTOPIA
Πρώτοι στη σκηνή οι δικοί μας Exile in Utopia. Μια μπάντα που παρακολουθώ χρόνια και, ίσως επειδή είμαι κι εγώ σε μπάντα, πάντα ένιωθα ότι κάπως οι πορείες μας εξελίσσονται παράλληλα — χωρίς να έχουμε συναντηθεί ποτέ. Και όμως, βρισκόμαστε στο ίδιο σημείο: με το ίδιο πάθος όπως στην πρώτη πρόβα.
Ανεβαίνουν στη σκηνή και ξεκινούν με ένα έντονα συναισθηματικό intro. Μια ατμόσφαιρα που σε πιάνει από το λαιμό σχεδόν αθόρυβα και σου αφήνει τις πρώτες ανατριχίλες, πριν σε ρίξει κατευθείαν σε ένα σύγχρονο metalcore ξέσπασμα. Το πρώτο κομμάτι, “High Priestess”, λειτουργεί σαν ιδανική εισαγωγή: δυναμικό, αλλά ταυτόχρονα ρομαντικό. Ένα statement για το τι θα ακολουθήσει. Και αυτό που ακολουθεί δεν απογοητεύει.
Η μπάντα καταπιάνεται με ευαίσθητα ζητήματα — και αυτό είναι κάτι που προσωπικά εκτιμώ βαθιά. Πιστεύω ότι ο καλλιτέχνης οφείλει να είναι παρών, να ανοίγει πόρτες ακόμα κι αν φοβάται να περάσει από μέσα. Οι Exile in Utopia το κάνουν αυτό χωρίς φίλτρα. Δεν φοβούνται να παλέψουν με τους εσωτερικούς τους δαίμονες, και αυτή ακριβώς είναι η μαγεία τους: δημιουργούν μια διαρκή αγωνία για το τι θα ακούσεις μετά.
Ξεχώρισα ιδιαίτερα το “Vanta” από τον πρόσφατο δίσκο τους Entropy. Μια λέξη που παραπέμπει σε “έλλειψη”, ίσως και “λησμονιά”. Ένα κομμάτι που με άγγιξε βαθιά και μου θύμισε σύγχρονες μπάντες της modern metal/baddiecore σκηνής — χωρίς όμως να υστερεί σε τίποτα.
Στο τεχνικό κομμάτι, οι κιθάρες ήταν άψογα δουλεμένες. Καθαρότητα, βάθος και μελωδικές γραμμές που δεν περνούσαν απαρατήρητες. Κάθε σόλο ακουγόταν με ακρίβεια — τίποτα δεν χανόταν στον ήχο. Υπήρχε μια ισορροπία ανάμεσα στο heavy στοιχείο και τη μελωδία που σε έκανε να θες να πατήσεις repeat στο άλμπουμ.
Το rhythm section έδεσε εξαιρετικά. Το μπάσο έδινε γκρουβ και χρώμα, φέρνοντας μια ελαφριά pop metal αισθητική που ταίριαζε πολύ με τη συνολική κατεύθυνση της μπάντας. Στα drums, ο Βαγγέλης ήταν αυτό που λέμε “heavy hitter” αλλά χωρίς υπερβολές — καθαρός, σταθερός, ουσιαστικός, ακόμα και στα πιο υψηλά BPMs. Και μετά… φωνή.
Ο Θοδωρής (Teo) είναι, χωρίς υπερβολή, από τους καλύτερους screamers στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή. Και το πιο ενδιαφέρον; Δεν περιορίζεται εκεί.
Εκεί που πολλές metal μπάντες υπερέχουν στα βρώμικα και υστερούν στα καθαρά, εδώ συμβαίνει το αντίθετο: τα καθαρά φωνητικά του είναι συγκλονιστικά. Έχει τεχνική, ηχόχρωμα και συναίσθημα. Τα growls και τα pig squeals έκαναν το venue να τρίζει — αλλά τα καθαρά ήταν αυτά που πραγματικά λύγιζαν τον κόσμο.
Αν υπάρχει ένα σημείο που σηκώνει βελτίωση, αυτό είναι η σκηνική παρουσία. Η μπάντα είναι ήδη πολύ μπροστά συνθετικά και ηχητικά, αλλά επί σκηνής θα ήθελα λίγο περισσότερη κίνηση, περισσότερη εξωστρέφεια. Είναι το τελευταίο κομμάτι που τους λείπει για να φτάσουν στο “σχεδόν τέλειο”. Συνολικά; Μια μπάντα που έχει σχεδόν ολοκληρωθεί.
⸻
SETLIST:
High Priestess
Inner Thoughts
Vanta
Soaked
Vertigo
Bad Romance (Cover)
Canyon
⸻
IOTUNN
Και πάμε στους headliners της βραδιάς: IOTUNN.
Σε ευρωπαϊκό tour, με δύο στάσεις στην Ελλάδα, και η Αθήνα ήταν η δεύτερη συνολικά ημερομηνία τους. Είμαι ήδη fan, αλλά ήθελα να τους δω live για να έχω πλήρη εικόνα.
Αυτό που είδα ήταν κάτι ανάμεσα σε συναυλία και κινηματογραφική εμπειρία.
Από την πρώτη στιγμή, η αισθητική τους ήταν ξεκάθαρη: death/progressive με μια έντονη, σχεδόν τελετουργική σκηνική παρουσία. Ναι, αυτή η αισθητική μπορεί να θεωρηθεί “παλιά” από κάποιους — και ίσως σε άλλες περιπτώσεις να συμφωνούσα. Όμως οι IOTUNN καταφέρνουν να την προσαρμόσουν στο σήμερα χωρίς να φαίνεται ούτε υπερβολική ούτε καρικατούρα.
Ήταν σαν να βλέπω κάτι μεταξύ Vikings και σύγχρονου metal performance.
Επαγγελματισμός από παντού. Φαινόταν σε κάθε λεπτομέρεια — από το στήσιμο μέχρι τον τρόπο που κρατούσαν τα όργανα. Το όλο concept δημιουργούσε ένα ψυχρό, σκοτεινό αλλά ταυτόχρονα μαγνητικό περιβάλλον.
Τα μεγάλα σε διάρκεια κομμάτια τους (ναι, μιλάμε για 8-9 λεπτά) δεν με κούρασαν ούτε στιγμή. Αντιθέτως, με κράτησαν ακριβώς εκεί — όπως όταν τους ακούω με ακουστικά. Κάθε κομμάτι ήταν ένα ταξίδι.
Θεματολογικά, κινούνται σε πιο υπαρξιακά, σχεδόν κοσμικά μονοπάτια. Δεν είναι “καθημερινά” θέματα. Είναι πιο σκοτεινά, πιο φιλοσοφικά, πιο εσωτερικά. Και αυτό φαίνεται και στον ήχο τους — πειραματικός, αλλά με ταυτότητα. Στα τεχνικά δεν θα σταθώ υπερβολικά — όχι γιατί δεν αξίζει, αλλά γιατί ήταν όλα σε πολύ υψηλό επίπεδο. Ό,τι μικρό θέμα προέκυψε, το διαχειρίστηκαν με εμπειρία.
Ο Bjørn Wind Andersen στα drums ήταν πραγματικά εντυπωσιακός. Ακρίβεια, δύναμη και έλεγχος. Από τις αργές doom στιγμές μέχρι τα γρήγορα περάσματα, ήταν υποδειγματικός.
Στο μπάσο, ο Eskil έφερε μια πιο ανθρώπινη, ζεστή ενέργεια — το “comic relief” της βραδιάς, με πολύ καλή επαφή με το κοινό. Οι κιθάρες των Jens Nicolai Gräs και Jesper Gräs ήταν ένα ιδανικό δίδυμο: τεχνική, συναίσθημα και ισορροπία. Ο ένας χτίζει, ο άλλος αποδομεί. Ο ένας δίνει βάση, ο άλλος δίνει χρώμα. Και τέλος, Jón Aldará. Μια παρουσία σχεδόν μυστηριακή. Με κουκούλα, χωρίς να δείχνει πρόσωπο, αλλά με φωνή που δεν μπορείς να αγνοήσεις. Συνδυάζει δύναμη, έκταση και συναίσθημα με έναν τρόπο που σε καθηλώνει. Μου θύμισε κάτι από Tesseract, αλλά με πιο ακραία φωνητικά. Ήταν από τις πιο ολοκληρωμένες ερμηνείες που έχω δει live. Αν πρέπει να πω κάτι αρνητικό, θα σταθώ ξανά στη σκηνική παρουσία — αυτή τη φορά για τα υπόλοιπα μέλη. Εκτός από τον τραγουδιστή και τον μπασίστα, υπήρχε μια σχετική στατικότητα. Θα ήθελα λίγο παραπάνω “ζωή” πάνω στη σκηνή.
SETLIST:
Twilight
Mistland
Kinship Elegiac
Earth to sky
I feel the night
Safe across the endless night
Tower of cosmic nihility
The anguished ethereal
ΚΛΕΙΝΟΝΤΑΣ
Καθώς η βραδιά έφτανε στο τέλος της, έμεινα με μια σκέψη που με ακολούθησε για μέρες: Πόσο δύσκολο είναι να πάρεις τους δαίμονές σου και να τους μετατρέψεις σε ήχο; Και αν το καταφέρεις… έχεις δημιουργήσει αριστούργημα; Η απάντηση, μάλλον, δόθηκε πάνω στη σκηνή εκείνο το βράδυ. Και για αυτό, απλά: ευχαριστούμε. 🤘