Γράφει ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΤΟΛΙΟΠΟΥΛΟΣ
Φωτογραφίζει η ΕΛΕΝΑ ΒΑΣΙΛΑΚΗ
Το συγκεκριμένο live το περίμενα με μια μικρή ανυπομονησία, καθώς επιτέλους θα είχαμε την ευκαιρία να δούμε στη χώρα μας τους Ελβετούς death metal legends Messiah. Μια μπάντα με 44 χρόνια σκηνικής παρουσίας, η οποία θα εμφανιζόταν για πρώτη φορά στην Ελλάδα, κάνοντας τη συγκεκριμένη βραδιά ξεχωριστή για τους φίλους του ακραίου ήχου. Η προσμονή ήταν μεγάλη, καθώς δεν πρόκειται απλώς για ακόμη μία συναυλία, αλλά για μια εμφάνιση που άργησε πολλές δεκαετίες να έρθει στα μέρη μας.
Φτάνοντας σχετικά νωρίς στον χώρο Temple, γύρω στις 20:00, καταφέραμε να μπούμε χωρίς καθυστέρηση. Η πρώτη εικόνα, ωστόσο, δεν ήταν και η πιο ενθαρρυντική, καθώς ο κόσμος που είχε ήδη συγκεντρωθεί ήταν αρκετά λίγος. Κάτι που πάντα προκαλεί μια στεναχώρια, αλλά και έναν προβληματισμό, καθώς η περιορισμένη προσέλευση επηρεάζει συχνά περισσότερο τα support συγκροτήματα, τα οποία αξίζουν την προσοχή και τη στήριξη του κοινού.
Αφού κάναμε, για ακόμη μία φορά, την καθιερωμένη περιήγηση στα merch stands και προμηθευτήκαμε την απαραίτητη μπύρα πριν από την έναρξη, πήραμε θέση κοντά στη σκηνή, έτοιμοι να παρακολουθήσουμε τους The Crucifier, που είχαν αναλάβει να ανοίξουν τη βραδιά.
Οι The Crucifier, μετρώντας ήδη 31 χρόνια παρουσίας στη σκηνή, απέδειξαν από τα πρώτα κιόλας λεπτά πως δεν πρόκειται για μια απλή Thrash Metal μπάντα. Η εμφάνισή τους ήταν εξαιρετική, με άψογη εκτέλεση και φοβερό ήχο καθ’ όλη τη διάρκειά της. Κατάφεραν να μεταφέρουν στη σκηνή ένα αυθεντικό Old School Thrash συναίσθημα, θυμίζοντας τι σημαίνει ατόφιο thrash metal, χωρίς περιττά στολίδια και συμβιβασμούς.
Δυστυχώς, εκεί που η εμφάνιση των The Crucifier κέρδισε τις εντυπώσεις, το κοινό δεν στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων. Θα μου πείτε πως ήταν νωρίς, πως ο κόσμος δεν είχε ακόμη συγκεντρωθεί και πως υπάρχουν διάφορες δικαιολογίες. Ωστόσο, δεν γίνεται σε μια τέτοια εμφάνιση να μένουμε απλώς θεατές από απόσταση, χωρίς να πλησιάζουμε τη σκηνή και να συμμετέχουμε ενεργά. Στο κάτω κάτω, σε metal συναυλία πήγαμε, όχι στην εκκλησία! Μια μπάντα με τέτοια ενέργεια και τόσα χρόνια παρουσίας αξίζει ένα κοινό που να ανταποκρίνεται ανάλογα, με headbanging, ένταση και συμμετοχή.
Οι The Crucifier ολοκλήρωσαν το set τους μετά από περίπου 40 λεπτά, αφήνοντας θετικές εντυπώσεις σε όσους παρακολούθησαν την εμφάνισή τους. Στη συνέχεια, τη σκυτάλη πήραν οι Piranha, ένα ακόμη ιστορικό όνομα του ελληνικού Thrash Metal, που ήρθε να ανεβάσει τη θερμοκρασία και να συνεχίσει δυναμικά τη βραδιά.
Η συνέχεια ανήκε στους Piranha, ένα ακόμη ιστορικό όνομα της εγχώριας ακραίας σκηνής. Προσωπικά, δεν είχα παρακολουθήσει ποτέ ξανά ζωντανά τη συγκεκριμένη μπάντα, οπότε υπήρχε μια ιδιαίτερη ανυπομονησία, αλλά και ένα μικρό άγχος. Όχι άδικα, αν αναλογιστεί κανείς το ειδικό βάρος της ιστορίας τους και τον σημαντικό ρόλο που έχουν διαδραματίσει στην εξέλιξη του Death Metal στην Ελλάδα. Οι προσδοκίες, λοιπόν, ήταν αρκετά υψηλές.
Οι Piranha έμειναν στη σκηνή για περίπου 45 λεπτά και κατάφεραν να δικαιώσουν απόλυτα τις προσδοκίες μας, αποδεικνύοντας στην πράξη γιατί αποτελούν τόσο hot όνομα στον χώρο του Thrash/Death Metal. Με ένα εξαιρετικό set, δυναμική παρουσία και την απαραίτητη επιθετικότητα, μας παρέσυραν στους ρυθμούς τους. Αυτή τη φορά υπήρξαν και κάποια μικρά σπρωξίματα, αρκετά headbanging και σαφώς περισσότερη κινητικότητα μπροστά στη σκηνή. Μια πραγματικά άψογη εμφάνιση που μας προετοίμασε ιδανικά για τη συνέχεια της βραδιάς.
Μετά την εξαιρετική εμφάνιση των Piranha, ακολούθησε η καθιερωμένη αναμονή για το στήσιμο του εξοπλισμού, τις αλλαγές σε κιθάρες, drums και τις απαραίτητες τεχνικές προετοιμασίες. Περίπου 30 λεπτά αργότερα, και συγκεκριμένα στις 23:10, η στιγμή που περιμέναμε έφτασε. Οι Messiah ανέβηκαν επιτέλους στη σκηνή του Black Temple, έτοιμοι να γράψουν τη δική τους ιστορία στην πρώτη τους εμφάνιση επί ελληνικού εδάφους.
Η συγκεκριμένη εμφάνιση είχε έντονο επετειακό χαρακτήρα, καθώς ήταν αφιερωμένη στο εμβληματικό Choir of Horrors. Έτσι, το μεγαλύτερο μέρος του setlist ήταν βασισμένο στον συγκεκριμένο δίσκο, δίνοντάς μας την ευκαιρία να απολαύσουμε ζωντανά ένα σημαντικό κεφάλαιο της δισκογραφίας των Messiah.
Η αρχή έγινε με το ομώνυμο κομμάτι «Choir of Horrors», δίνοντας από την πρώτη στιγμή το στίγμα της βραδιάς. Ένα εναρκτήριο χτύπημα που μας έβαλε κατευθείαν στο κλίμα του ιστορικού αυτού δίσκου και σηματοδότησε την έναρξη μιας εμφάνισης που περιμέναμε εδώ και πολλά χρόνια.
Από κάτω, βέβαια, η εικόνα ήταν κάπως απογοητευτική, με ένα κοινό σχεδόν νεκρό, λες και βρισκόμασταν σε εκκλησία, την ώρα που από τα ηχεία έβγαιναν blast beats που ακούγονταν σαν πολεμικές μηχανές! Παρ’ όλα αυτά, οι Messiah δεν έδειξαν να επηρεάζονται και μας παρέδωσαν ένα εξαιρετικό set, με κλασικά κομμάτια από το Choir of Horrors, αλλά και επιλεγμένες στιγμές από το Extreme Cold Weather. Άλλωστε, είχαν εμφανιστεί και την προηγούμενη ημέρα στο Old Grave Fest στη Ρουμανία, οπότε η εμφάνιση στην Αθήνα αποτελούσε μέρος ενός ιδιαίτερα δυνατού συναυλιακού διημέρου.
Οι Messiah παρέμειναν στη σκηνή για περίπου 1 ώρα και 10 λεπτά, προσφέροντας ένα set που τίμησε τόσο το Choir of Horrors όσο και την ευρύτερη πορεία τους. Για το κλείσιμο της βραδιάς επέλεξαν το «Extreme Cold Weather», αφήνοντας πίσω τους ένα δυνατό φινάλε και ολοκληρώνοντας μια εμφάνιση που είχε ιδιαίτερη ιστορική σημασία για το ελληνικό κοινό.
Η 10η Οκτωβρίου ήταν αναμφίβολα μια ξεχωριστή βραδιά για την ελληνική Thrash και Death Metal σκηνή. Η πρώτη εμφάνιση των Messiah στη χώρα μας, έπειτα από 44 χρόνια πορείας, ήταν κάτι που περιμέναμε για πολύ καιρό και τελικά είχαμε την ευκαιρία να ζήσουμε από κοντά. Οι The Crucifier και οι Piranha έβαλαν το δικό τους λιθαράκι σε μια δυνατή συναυλιακή βραδιά, ενώ οι Messiah απέδειξαν πως η ιστορία και η αξία τους παραμένουν αναλλοίωτες στον χρόνο.
Το μόνο πραγματικά απογοητευτικό στοιχείο ήταν η σχετικά χλιαρή ανταπόκριση του κοινού, κάτι που δυστυχώς συναντάμε συχνά σε τέτοιες διοργανώσεις. Οι μπάντες έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό και άξιζαν σαφώς μεγαλύτερη συμμετοχή από την πλευρά μας.
Ελπίζουμε τέτοιες συναυλίες να συνεχίσουν να βρίσκουν τον δρόμο τους προς την Ελλάδα και, κυρίως, να βρίσκουν το κοινό που τους αξίζει. Γιατί η ακραία μουσική σκηνή έχει παρελθόν, παρόν και μέλλον στη χώρα μας, αρκεί να την υποστηρίζουμε έμπρακτα!