Γράφει ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΤΟΛΙΟΠΟΥΛΟΣ
Φωτογραφίζει ο Ερμής Μουτσόπουλος
Η δική μου μουσική διαδρομή είχε ανέκαθεν ως βασικό σημείο αναφοράς τον σκληρό ήχο και το metal. Ωστόσο, μερικές φορές οι άνθρωποι που μπαίνουν στη ζωή μας καταφέρνουν να μας ανοίξουν πόρτες σε κόσμους που μέχρι τότε δεν είχαμε φανταστεί ότι θα μας συγκινούσαν. Έτσι, μέσα από την παρουσία ενός πολύ σημαντικού ανθρώπου στη ζωή μου, άρχισα να ανακαλύπτω διαφορετικά μουσικά μονοπάτια. Το Southern Gothic, το dark folk και οι σκοτεινές, ατμοσφαιρικές americana άρχισαν να αποκτούν μια ξεχωριστή θέση στα ακούσματά μου.
Και κάπου εκεί, το live της Lera Lynn στο Temple ήταν από εκείνες τις συναυλίες που απλώς δεν γινόταν να χάσω. Ένα ραντεβού με μια καλλιτέχνιδα που εκπροσωπεί με τον δικό της μοναδικό τρόπο αυτή τη σκοτεινή, σχεδόν κινηματογραφική μουσική αισθητική.
Η είσοδος στον χώρο καθυστέρησε για ακόμη μία φορά, ακολουθώντας μια μάλλον γνώριμη πλέον συναυλιακή παράδοση. Αφού πραγματοποιήσαμε πρώτα το καθιερωμένο, σύντομο αλλά απαραίτητο προσκύνημα στον πάγκο με τα merch, πήραμε τις θέσεις μας λίγο πιο πίσω αυτή τη φορά. Και εδώ αξίζει να γίνει μια ιστορική καταγραφή: ήταν η πρώτη συναυλία που δεν βρέθηκα κολλημένος στα κάγκελα! Μια μικρή αλλαγή συνηθειών, ίσως και μια διαφορετική προσέγγιση στην απόλαυση μιας ζωντανής εμφάνισης.
Η εμφάνιση ξεκίνησε με μια καθυστέρηση περίπου δεκαπέντε λεπτών. Αλλά, μεταξύ μας, χαλάλι! Υπάρχουν κάποιες καθυστερήσεις που όχι μόνο συγχωρούνται, αλλά σχεδόν αποτελούν μέρος της όλης εμπειρίας. Και στη συγκεκριμένη περίπτωση, δεν μπορώ να πω ότι με χάλασε ιδιαίτερα. Μου αρέσει τελικά αυτό το μικρό παιχνίδι αναμονής πριν αρχίσει η μουσική.
Εκείνο που μου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση ήταν η ατμόσφαιρα που κατάφερε να δημιουργήσει η Lera Lynn από τα πρώτα κιόλας λεπτά. Ένα μουσικό ταξίδι βαθιά επηρεασμένο από τον αμερικανικό Νότο, με έντονα noir χαρακτηριστικά, σαν να παρακολουθείς μια σκοτεινή κινηματογραφική ιστορία γεμάτη μυστήριο, μοναχικούς χαρακτήρες, υπόγειες εντάσεις και συναισθήματα που δύσκολα περιγράφονται με λόγια.
Η μουσική της κινήθηκε ανάμεσα στο Southern Gothic, το dark folk και την alternative americana, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα που σε απορροφούσε σταδιακά. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχαν και οι διασκευές που επέλεξε, αποδεικνύοντας ότι το μουσικό της σύμπαν δεν περιορίζεται σε στεγανά. Από τους Soundgarden και το εμβληματικό Black Hole Sun, μέχρι την Dolly Parton και τους TV on the Radio, οι επιλογές της έμοιαζαν να ενώνονται κάτω από ένα κοινό σκοτεινό και ατμοσφαιρικό πρίσμα. Διαφορετικοί μουσικοί κόσμοι, που μέσα από τη δική της ερμηνευτική προσέγγιση απέκτησαν μια ενιαία ταυτότητα.»
Παρά τη σκοτεινή και σχεδόν κινηματογραφική ατμόσφαιρα που χαρακτήριζε τη μουσική της, η Lera Lynn αποδείχθηκε ιδιαίτερα επικοινωνιακή πάνω στη σκηνή. Με συχνές ατάκες, έξυπνα αστεία και μια αβίαστη διάθεση, κατάφερε να δημιουργήσει μια όμορφη σχέση με το κοινό, χωρίς υπερβολές και χωρίς εκείνες τις άβολες στιγμές που πολλές φορές συναντάμε σε συναυλίες.
Το κοινό, φανταστικό για τέτοιου είδους μουσικές περιστάσεις, ακολούθησε με θέρμη την εμφάνιση, αφήνοντας την καλλιτέχνιδα να ξεδιπλώσει το υλικό της για περίπου μία ώρα και δεκαπέντε λεπτά.
Η βασική εμφάνιση ολοκληρώθηκε με δύο από τις χαρακτηριστικές συνθέσεις της, τα My Least Favorite Life και The Only Thing Worth Fighting For, τραγούδια που κουβαλούν όλη εκείνη τη μελαγχολική και κινηματογραφική ταυτότητα που έχουμε συνδέσει με τη μουσική της.
Ωστόσο, η βραδιά δεν είχε πει ακόμη την τελευταία της λέξη. Με αφορμή και την ολοκλήρωση της περιοδείας, η Lera Lynn επέστρεψε για ένα μικρό encore, επιλέγοντας το Wolf Like Me των TV on the Radio. Ένα τελευταίο μουσικό δώρο, που έδωσε έναν διαφορετικό τόνο στο κλείσιμο μιας ήδη ξεχωριστής εμφάνισης.
Μετά το τέλος της συναυλίας, ακολούθησε και η καθιερωμένη αποχαιρετιστήρια διαδικασία, η οποία αυτή τη φορά είχε κάτι ακόμη πιο όμορφο. Είχαμε την ευκαιρία να βγάλουμε φωτογραφία μαζί με τη Lera Lynn και να ανταλλάξουμε λίγα λόγια μαζί της. Αυτό που πραγματικά ξεχώρισε ήταν η αμεσότητα και η οικειότητά της. Μας μίλησε με έναν τρόπο που έδινε την εντύπωση πως γνωριζόμασταν αρκετό καιρό, χωρίς ίχνος απόστασης ή επιτήδευσης.
Ήταν μια όμορφη τελευταία πινελιά σε μια ήδη ξεχωριστή βραδιά. Φύγαμε από το Temple έχοντας μαζί μας μια πολύ γλυκιά ανάμνηση, αλλά και μια μικρή απαίτηση: να βλέπουμε πολύ συχνότερα συναυλίες τέτοιου μουσικού ύφους στη χώρα μας.
Γιατί μπορεί το dark folk, η americana και το Southern Gothic να κινούνται σε πιο ήπιες ηχητικές εντάσεις σε σχέση με τα πιο σκληρά μουσικά ιδιώματα, αυτό όμως δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι στερούνται κοινού ή δυναμικής. Το αντίθετο. Η ανταπόκριση του κόσμου στη συγκεκριμένη εμφάνιση έδειξε πως υπάρχει ένα κοινό στην Ελλάδα που αγαπά, αναζητά και στηρίζει αυτές τις μουσικές προτάσεις.
Και ίσως αυτό να είναι το σημαντικότερο συμπέρασμα της βραδιάς: δεν χρειάζεται πάντα η ένταση των ενισχυτών για να δημιουργηθεί μια δυνατή συναυλιακή εμπειρία. Μερικές φορές αρκεί μια ξεχωριστή φωνή, μερικές σκοτεινές μελωδίες και ένας καλλιτέχνης που ξέρει να σε ταξιδεύει.
Περισσότερες φωτογραφίες —>