Γράφει ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΤΟΛΙΟΠΟΥΛΟΣ
Φωτογραφίζει ο ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ ΚΟΥΚΛΑΚΗΣ
Υπάρχουν συγκροτήματα που δεν χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις, ειδικά όταν μιλάμε για μια μπάντα που έχει αφήσει ανεξίτηλο το αποτύπωμά της στην ιστορία του ακραίου ήχου. Οι Paradise Lost ανήκουν αναμφίβολα σε αυτή την κατηγορία. Από τις πρώτες doom/death metal κυκλοφορίες τους μέχρι τη διαμόρφωση του gothic metal ήχου που επηρέασε αμέτρητα συγκροτήματα, οι Βρετανοί έχουν καταφέρει να διατηρήσουν μια ξεχωριστή θέση στη metal σκηνή, εξελίσσοντας διαρκώς την ταυτότητά τους χωρίς να χάνουν τον ιδιαίτερο χαρακτήρα τους.
Με μια δισκογραφία που εκτείνεται σε περισσότερες από τρεις δεκαετίες, οι Paradise Lost αποτελούν ένα από τα συγκροτήματα που έχουν συνδέσει το όνομά τους με τη μελαγχολία, τη σκοτεινή ατμόσφαιρα και τη διαχρονικότητα του gothic metal. Άλλωστε, η σχέση τους με το ελληνικό κοινό είναι κάτι παραπάνω από στενή, καθώς έχουν επισκεφθεί την Αθήνα συνολικά 37 φορές, αποδεικνύοντας διαχρονικά τον ιδιαίτερο δεσμό τους με το εγχώριο metal κοινό.
Το ζητούμενο, βέβαια, σε κάθε ζωντανή εμφάνιση είναι κατά πόσο αυτή η μουσική κληρονομιά μπορεί να μεταφερθεί με την ίδια ένταση και αποτελεσματικότητα πάνω στη σκηνή.
Μπήκαμε στον χώρο περίπου μισή ώρα πριν από την προγραμματισμένη έναρξη της συναυλίας. Για να είμαι ειλικρινής, οι προσδοκίες μου δεν ήταν ιδιαίτερα υψηλές. Μετά το φιάσκο του 2025 στη συναυλία του King Diamond, δεν περίμενα κάτι το ιδιαίτερο από την εμφάνιση των Paradise Lost. Ήμουν, λοιπόν, αρκετά επιφυλακτικός ως προς το τι θα ακολουθούσε.
Γενικότερα, μέχρι να ξεκινήσει η συναυλία, παρέμενα ιδιαίτερα επιφυλακτικός. Αφού κάναμε και την καθιερωμένη βόλτα στο μπαρ του μαγαζιού, ήρθε η ώρα για μια περιήγηση στον χώρο. Αυτή τη φορά, ωστόσο, παρέλειψα συνειδητά τη στάση από το merchandise, για λόγους που λίγο-πολύ όλοι γνωρίζουμε. (45 ευρώ η μπλούζα, γκουχ γκουχ!).
Με μια καθυστέρηση περίπου δέκα λεπτών, ακούστηκε το intro της μπάντας και τα φώτα έσβησαν, σηματοδοτώντας την έναρξη της εμφάνισης των Paradise Lost. Η αναμονή είχε πλέον τελειώσει και όλα ήταν έτοιμα για να δούμε τι είχαν να μας προσφέρουν οι Βρετανοί επί σκηνής.
Στα πρώτα λεπτά, βέβαια, ο ήχος δεν βρισκόταν ακριβώς στο επιθυμητό επίπεδο, ωστόσο η κατάσταση άρχισε σταδιακά να βελτιώνεται, με το ηχητικό αποτέλεσμα να βρίσκει τον δρόμο του. Την ίδια στιγμή, ο Νικολάκης Holmes έδινε πραγματικά πόνο πίσω από το μικρόφωνο, με τα φωνητικά του να ανεβάζουν διαρκώς τον πήχη. Κάπου εκεί άρχισα να αφήνω στην άκρη την αρχική μου επιφυλακτικότητα και να μπαίνω όλο και περισσότερο στο κλίμα της βραδιάς.
Μετά το εναρκτήριο «Serpent on a Cross», η συνέχεια ήρθε με δύο ιδιαίτερα αγαπημένα κομμάτια, τα «One Second» και «Gothic». Μια επιλογή που έδωσε από νωρίς διαφορετικές αποχρώσεις στη βραδιά, αναδεικνύοντας δύο σημαντικές πλευρές της μουσικής ταυτότητας των Paradise Lost.
Η συνέχεια με το «As I Die» έμελλε να ανεβάσει αισθητά τη θερμοκρασία στον χώρο. Έγινε πραγματικός ξεσηκωμός, με τον Nick Holmes να αφήνει το ρεφρέν στα χέρια του κοινού, το οποίο ανταποκρίθηκε όπως ακριβώς θα περίμενε κανείς σε μια τέτοια στιγμή. Εκεί, λοιπόν, άρχισα να ζεσταίνομαι για τα καλά και να αφήνω οριστικά πίσω την αρχική μου επιφυλακτικότητα.
Η συνέχεια δόθηκε με τα «Faith Divides Us – Death Unites Us» και «So Much Is Lost», δύο κομμάτια που πρόσθεσαν τη δική τους ξεχωριστή gothic και μελαγχολική χροιά στη βραδιά. Οι Paradise Lost συνέχιζαν να ξεδιπλώνουν διαφορετικές πτυχές της δισκογραφίας τους, διατηρώντας αμείωτο το ενδιαφέρον και επιβεβαιώνοντας πως το setlist είχε αρκετές εναλλαγές για να κρατήσει το κοινό σε εγρήγορση.
Αμέσως μετά ήρθε το «No Hope in Sight», με τον χώρο να παίρνει κυριολεκτικά φωτιά. Έγινε πραγματικός πανικός, από εκείνους που απολαμβάνεις μέχρι την τελευταία στιγμή! Άλλωστε, πρόκειται για ένα από τα πιο γνωστά κομμάτια των Paradise Lost, οπότε η αντίδραση του κοινού ήταν κάτι παραπάνω από αναμενόμενη. Μια από τις στιγμές που χάρηκα πραγματικά μέσα στη βραδιά.
Μετά από αυτό, ήρθε για μένα η μεγάλη έκπληξη της βραδιάς: το «The Last Time». Ένα κομμάτι που χάρηκα ιδιαίτερα όταν άκουσα, καθώς το «Draconian Times» αποτελεί τον αγαπημένο μου δίσκο από την πορεία των Paradise Lost. Μια στιγμή που είχε, λοιπόν, ξεχωριστή σημασία για μένα.
Γενικότερα, επρόκειτο για ένα setlist που θα μπορούσε άνετα να χαρακτηριστεί ως ένα απολαυστικό best of, χωρίς όμως να μένει αποκλειστικά στο παρελθόν. Οι Paradise Lost φρόντισαν να συμπεριλάβουν και πιο πρόσφατο υλικό από τον νέο τους δίσκο, δίνοντάς του τον χώρο που του αναλογεί. Φυσικά, δεν έλειψαν ούτε οι ιδιαίτερες επιλογές, όπως η διασκευή στο «Smalltown Boy» των Bronski Beat, αλλά και το «Say Just Words», που πρόσθεσαν τη δική τους ξεχωριστή νότα στη βραδιά.
Η μοναδική στιγμή κατά την οποία ένιωσα κάπως να κόβεται η ροή της συναυλίας ήταν στο encore, καθώς η μπάντα άργησε λίγο να επιστρέψει στη σκηνή. Ε, κάπου έπρεπε να γκρινιάξω κι εγώ! Από την άλλη, η έκπληξη που μας περίμενε στο κλείσιμο ήταν μεγάλη, αφού οι Paradise Lost επέλεξαν να παίξουν το «Silence Like the Grave», ένα κομμάτι που δεν περίμενα σε καμία περίπτωση να ακούσω. Μάλιστα, στη συναυλία της Μαλακάσας δεν το είχαν συμπεριλάβει στο setlist, οπότε η επιλογή του αυτή τη φορά έκανε το κλείσιμο ακόμη πιο ξεχωριστό.
Σε γενικές γραμμές, ήταν μια αρκετά καλή εμφάνιση, την οποία απολαύσαμε και με το παραπάνω. Ωστόσο, αν με ρωτάτε, θα ήθελα να είχαν παίξει λίγο περισσότερο. Η συναυλία ολοκληρώθηκε μόλις στις 22:00, αφήνοντάς μου την αίσθηση πως υπήρχε ακόμη χώρος για μερικά κομμάτια παραπάνω. Ίσως, λοιπόν, την επόμενη φορά να έχουμε την ευκαιρία να τους απολαύσουμε με ένα setlist που θα κοιτάζει ακόμη πιο βαθιά στο παρελθόν τους, δίνοντας περισσότερο χώρο στα παλαιότερα άλμπουμ τους. Μέχρι τότε, κρατάμε τις όμορφες στιγμές μιας βραδιάς που, παρά τις μικρές ενστάσεις, μας άφησε με τις καλύτερες εντυπώσεις.
Περισσότερες φωτογραφίες εδώ —->