Γράφει η ELE_INTHEPIT
31 Οκτωβρίου 2026, Corefest, Göppingen, Γερμανία
Τα τελευταία δύο χρόνια έχω διανύσει περίπου 4.000 χιλιόμετρα για τους Paleface Swiss. Έχω πάει σε πέντε συναυλίες τους, έχω μετρήσει δεκάδες μελανιές μετά και έχω φάει και το παπούτσι του Zelli (Marc „Zelli“ Zellweger – vocals) στο κεφάλι. Έβαλα μυαλό; Φυσικά και όχι. Μόλις έμαθα ότι οι Paleface Swiss θα έπαιζαν στο Corefest της Γερμανίας, ανήμερα του Halloween, ήξερα ότι έπρεπε να είμαι εκεί.
Μετά από οκτώ ώρες ταξίδι έφτασα στο Göppingen, μια μικρή πόλη κοντά στη Στουτγκάρδη, που είχε ντυθεί στα μαύρα για το Σαββατοκύριακο. Την επόμενη μέρα κατά τις 11:00, πήρα τον καφέ μου και πήγα στην αρένα. Οι πόρτες άνοιγαν στις 11:30.
Το Corefest ήταν μια μεγάλη γιορτή! Είδαμε πολλές εξαιρετικές μπάντες, από τους Heartless Human Harvest μέχρι τους Thrown. Όσο όμως περνούσε η ώρα, τόσο μεγάλωνε η ανυπομονησία για τους headliners. Έντεκα μπάντες και έντεκα ώρες ορθοστασίας μετά, είχε επιτέλους φτάσει η στιγμή.
Οι Paleface Swiss ετοιμάζονταν να ανέβουν στη σκηνή και τίποτα δεν μπορούσε να μας προετοιμάσει για αυτό που θα ακολουθούσε.
Η κουρτίνα πέφτει. Οι Swissknot γεννιούνται.
Για πρώτη φορά σε συναυλία των Paleface Swiss, αντίκρισα μια τεράστια κουρτίνα που έκρυβε τη σκηνή. Όσοι είχαμε ξαναδεί τη μπάντα περιμέναμε, όπως πάντα, να ακούσουμε τις πρώτες νότες του I Am a Cursed One.
Όταν όμως ξεκίνησε η μουσική, μπερδευτήκαμε. Ήταν γνώριμη. Πολύ γνώριμη. Αλλά δεν ήταν Paleface Swiss.
Και τότε έπεσε η κουρτίνα και μείναμε με το στόμα ανοιχτό.
Οι Paleface Swiss, φορώντας μάσκες των Slipknot και ντυμένοι με τις κόκκινες φόρμες τους.
Και το κομμάτι που ακουγόταν; Το (sic) των Slipknot.
Μετά το αρχικό σοκ, το κοινό παραληρούσε. Χιλιάδες άνθρωποι πηδούσαν, ούρλιαζαν και είχαν χάσει κυριολεκτικά το μυαλό τους. Και τότε ο Zelli φώναξε: «Happy Halloween everybody!»
Εκεί συνειδητοποιήσαμε τι ακριβώς συνέβαινε. Οι Paleface Swiss είχαν μεταμφιεστεί σε Slipknot για τη βραδιά του Halloween. Μπροστά στα μάτια μας μια καινούργια μπάντα: οι Swissknot!
Τρία τραγούδια. Μαζική παράνοια.
Μετά το (sic), οι μάσκες παρέμειναν στη θέση τους και η μπάντα ξεκίνησε το People = Shit. Η μαζική παράνοια συνεχιζόταν!
Τα φωνητικά του Zelli ήταν εξαιρετικά: επιθετικά, ελεγχόμενα και με τον δικό του, ξεχωριστό χαρακτήρα. Εξίσου εντυπωσιακή ήταν και η υπόλοιπη μπάντα, που κατάφερε να περάσει τον χαρακτηριστικό ήχο των Paleface Swiss μέσα στα τραγούδια των Slipknot, κάνοντάς τα να ακούγονται φρέσκα και απόλυτα… palefaced!
Και μετά ήρθε το τρίτο κομμάτι.
Psychosocial.
Τα καθαρά φωνητικά του Zelli ήταν αναμφίβολα μία από τις κορυφαίες στιγμές της βραδιάς. Όλοι ξέρουμε ότι μπορεί να τραγουδήσει υπέροχα με καθαρή φωνή. Κι αν κάποιος αμφιβάλλει, αρκεί να δει την unplugged εκτέλεση του River of Sorrows στο YouTube.
Αλλά όταν μιλάμε για έναν τραγουδιστή που έχει συνδέσει το όνομά του με μερικά από τα πιο βίαια screams του σύγχρονου metal, αυτά τα καθαρά περάσματα αποκτούν άλλη διάσταση.
Μετά τη συναυλία, αρκετοί τόλμησαν να πουν ότι η εμφάνιση αυτή ήταν καλύτερη από τους σημερινούς Slipknot. Αυτή τη συζήτηση, πάντως, την αφήνω στο διαδίκτυο.
Οι μάσκες πέφτουν. Το χάος συνεχίζεται.
Μετά το Psychosocial, οι μάσκες βγήκαν.
Και τότε ακούστηκε η κραυγή που όλοι περιμέναμε.
«I AM A CURSED ONE!»
Αν το κοινό είχε ήδη χάσει τον έλεγχο κατά τη διάρκεια της εμφάνισης των Swissknot, τώρα η κατάσταση ξέφυγε εντελώς.
Οι Paleface Swiss ήταν και πάλι οι Paleface Swiss.
Ο Yannick (Yannick Lehmann – guitars) είναι μια κατηγορία από μόνος του. Με τα ισοπεδωτικά riffs, τα backing screams και την ενέργεια που βγάζει σε κάθε τραγούδι, μαγνητίζει το κοινό. Η σκηνική του παρουσία δεν γίνεται να περάσει απαρατήρητη.
Ο Tommy-Lee (Tommy-Lee Abt – bass) είναι πραγματικό θηρίο πάνω στη σκηνή. Κρατάει το ρυθμό της μπάντας, καθοδηγεί συνεχώς το κοινό και φροντίζει να μη μένει κανείς αμέτοχος.
Και μετά έχουμε τον baby Luigi (Luigi Paraventi – drums). Ο νεαρός drummer ταίριαξε τόσο φυσικά στους Paleface Swiss, που εύκολα ξεχνάει κανείς πόση δεξιοτεχνία και ακρίβεια απαιτεί ο ρόλος του. Το δυναμικό του παίξιμο σε ολόκληρο το set ήταν άλλη μια απόδειξη του εξαιρετικού ταλέντου του.
Προσθέτουμε και τα απίστευτα φωνητικά και την εκρηκτική παρουσία του Zelli πάνω στη σκηνή, κι έχουμε μία από τις πιο καυτές μπάντες της σημερινής metal σκηνής.
Φωτιές, καπνοί, crowdsurfers, mosh pits, circle pits. Κανείς δεν έμενε ακίνητος.
Μέχρι που ήρθε το Everything Is Fine.
Κάθαρση.
Η κάθαρση ήρθε με το Everything Is Fine.
Η ατμόσφαιρα άλλαξε. Άνθρωποι που την προηγούμενη ώρα ούρλιαζαν και έπεφταν με τα μούτρα στα mosh pits, τώρα τραγουδούσαν κάθε λέξη μαζί με τον Zelli, κάποιοι με δάκρυα στα μάτια.
Τα καθαρά φωνητικά του ήταν σπαρακτικά, κουβαλώντας όλο το συναισθηματικό βάρος που νιώθει κάποιος όταν του λένε «Όλα καλά», ενώ τίποτα δεν είναι.
Αυτή η αντίθεση, από το απόλυτο χάος σε μια τόσο συναισθηματική στιγμή, είναι για μένα η ουσία όλης αυτής της εμπειρίας…
Μια ακόμη ιδιαίτερα δυνατή στιγμή ήταν όταν ο Zelli στεκόταν μόνος του στη σκηνή, τραγουδώντας την εισαγωγή του αριστουργηματικού My Blood on Your Hands.
Μόνο η φωνή του, ο ρυθμός και τα συναισθήματα πίσω από τις λέξεις.
Ένα τραγούδι που με την πρώτη ακρόαση ακούγεται εξαιρετικά επιθετικό, αλλά στην πραγματικότητα γεννήθηκε μέσα από τον φόβο και την απόγνωση που νιώθει κανείς όταν μένει ξάγρυπνος για πολλές νύχτες.
Κάποια στιγμή ο Zelli μίλησε ανοιχτά στο κοινό για την ανάγκη του να κάνει ένα διάλειμμα. Αναφέρθηκε στις δυσκολίες που αντιμετώπισε τον τελευταίο χρόνο και στο πόσο επιβαρυμένη είναι η ψυχική του υγεία εξαιτίας των συνεχών περιοδειών. Ανακοίνωσε ότι οι Paleface Swiss θα κάνουν ένα διάλειμμα τριών μηνών, ώστε να ξεκουραστούν και να επιστρέψουν πιο δυνατοί.
Κυρίες μου, το pit είναι δικό σας.
Ξαφνικά, ο Zelli ζήτησε από τους άντρες στο κοινό να κάνουν στην άκρη. Κατά τη διάρκεια του Love Burns, ήθελε να δώσει τον χώρο στις γυναίκες.
Το δικό τους mosh pit.
Και οι γυναίκες δεν χρειάστηκαν δεύτερη πρόσκληση. Χωρίς δισταγμούς, χωρίς περιορισμούς. Μόνο ενέργεια και girlpower.
Oμολογώ ότι με συγκίνησε πραγματικά το γεγονός ότι οι άντρες στο κοινό ακολούθησαν αμέσως την οδηγία του Zelli και έκαναν χώρο για τις γυναίκες.
Σε μια σκηνή όπου οι γυναίκες εξακολουθούν κάποιες φορές να χρειάζεται να διεκδικούν τον χώρο τους, τέτοιες στιγμές έχουν μεγάλη σημασία.
Αυτός είναι και ένας από τους λόγους που επιστρέφω ξανά και ξανά στις συναυλίες τους. Δεν είναι μόνο η μουσική και το συναίσθημα ότι είσαι πραγματικά ζωντανός εκείνη τη στιγμή. Είναι και ο τρόπος που φροντίζουν το κοινό τους. Ναι, υπάρχει ατελείωτο moshing, crowdsurfing και χάος. Υπάρχει όμως παράλληλα και μια αίσθηση αποδοχής, ότι όλοι είναι ευπρόσδεκτοι και μπορούν να αισθάνονται ασφαλείς.
Μπορεί να χάνεσαι μέσα στη μουσική, αλλά ξέρεις ότι η μπάντα παρακολουθεί συνεχώς τι συμβαίνει μπροστά στη σκηνή. Ο Zelli παρεμβαίνει συχνά, δίνει οδηγίες και βοηθά ώστε όλη αυτή η ένταση να εκτονώνεται με μεγαλύτερη ασφάλεια και ελεγχόμενα.
Μια νύχτα Halloween που θα μείνει αξέχαστη.
Στις 31 Οκτωβρίου 2026, στο Göppingen της Γερμανίας, συνέβη κάτι πραγματικά ξεχωριστό.
Αλλά δεν ήταν μόνο οι Swissknot που έκαναν αυτή τη συναυλία τόσο σπουδαία! Η εμφάνιση του Halloween πήρε όλα όσα ήδη κάνουν τους Paleface Swiss ξεχωριστούς (την απίστευτη σκηνική τους παρουσία αλλά και τη σχέση που έχουν χτίσει με το κοινό τους) και τα μετέτρεψε σε κάτι που κανείς από όσους βρεθήκαμε εκεί δεν πρόκειται να ξεχάσει.
Με άλλα λόγια:
WE GOT PALEFACED!
Setlist
(sic) – Slipknot cover
People = Shit – Slipknot cover
Psychosocial – Slipknot cover
I Am a Cursed One
Hatred
…and with hope you’ll be damned
Nail to the Tooth
Best Before: Death
The Orphan
Everything Is Fine
The Gallow
My Blood on Your Hands
Love Burns
Let Me Sleep
Please End Me
Photostory:
VIDEOS: