Γράφει ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΤΟΛΙΟΠΟΥΛΟΣ
Φωτογραφίες (live) : ΑΝΤΩΝΗΣ ΞΕΝΑΚΗΣ
Υπάρχουν καλλιτέχνες που περνούν από το heavy metal και υπάρχουν κι εκείνοι που ταυτίζουν ολόκληρη τη ζωή τους μαζί του. Η Doro Pesch ανήκει αναμφίβολα στη δεύτερη κατηγορία.
Περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες πάνω στη σκηνή, αμέτρητες συναυλίες, δίσκοι, περιοδείες, επιτυχίες αλλά και δύσκολες εποχές που θα μπορούσαν να είχαν βάλει τέλος στην πορεία της. Εκείνη, όμως, παρέμεινε. Με τη χαρακτηριστική ξανθιά χαίτη, τη βραχνή φωνή και, κυρίως, με μια σχεδόν απόλυτη αφοσίωση στη μουσική και στους ανθρώπους που την ακολουθούν όλα αυτά τα χρόνια.
Η επικείμενη εμφάνισή της στην Αθήνα αποτελεί την ιδανική αφορμή για να γυρίσουμε πίσω. Πολύ πριν από τον τίτλο της «Metal Queen», πριν από τους Warlock, το “All We Are” και το “Für Immer”, υπήρχε ένα κορίτσι από το Düsseldorf που είχε ήδη αποφασίσει ότι η μουσική δεν θα ήταν απλώς ένα κομμάτι της ζωής του. Θα ήταν η ίδια του η ζωή.
Από το Düsseldorf στους Warlock
Η Dorothee Pesch γεννήθηκε στις 3 Ιουνίου 1964 στο Düsseldorf της τότε Δυτικής Γερμανίας. Η αγάπη της για τη μουσική εμφανίστηκε από μικρή ηλικία και το hard rock των ’70s σύντομα έγινε κάτι περισσότερο από μια εφηβική εμμονή. Η Doro δεν ήθελε απλώς να ακούει αυτή τη μουσική. Ήθελε να βρίσκεται πάνω στη σκηνή.
Έπειτα από τα πρώτα της βήματα σε μικρότερα συγκροτήματα, στις αρχές της δεκαετίας του ’80 ήρθαν οι Warlock. Σε έναν χώρο σχεδόν ολοκληρωτικά ανδροκρατούμενο, η παρουσία μιας νεαρής γυναίκας στην πρώτη γραμμή ενός αμιγώς heavy metal συγκροτήματος ήταν ακόμη κάτι ασυνήθιστο. Η Doro, όμως, δεν αντιμετώπισε ποτέ τον εαυτό της ως αξιοπερίεργο. Ήταν απλώς η τραγουδίστρια μιας μπάντας που ήθελε να παίξει όσο πιο δυνατά μπορούσε.
Το ντεμπούτο Burning the Witches κυκλοφόρησε το 1984 και οι Warlock άρχισαν γρήγορα να αποκτούν όνομα στην ευρωπαϊκή σκηνή. Ακολούθησαν τα Hellbound και True as Steel, με τον ήχο τους να ωριμάζει και το συγκρότημα να ξεπερνά σταδιακά τα γερμανικά σύνορα.
Μία από τις καθοριστικές στιγμές ήρθε το 1986, όταν οι Warlock εμφανίστηκαν στο θρυλικό Monsters of Rock του Donington. Η Doro έγινε η πρώτη γυναίκα που βρέθηκε στη σκηνή του ιστορικού βρετανικού φεστιβάλ, σε μια εποχή όπου οι γυναίκες αποτελούσαν ακόμη σπάνια παρουσία στην πρώτη γραμμή του heavy metal. Ήταν μια στιγμή που ξεπερνούσε τα όρια μιας ακόμη μεγάλης συναυλίας.
“All We Are”
Το μεγάλο βήμα ήρθε έναν χρόνο αργότερα. Το Triumph and Agony του 1987 έμελλε να γίνει το σημαντικότερο άλμπουμ των Warlock και να χαρίσει στην Doro τραγούδια που θα την ακολουθούσαν για ολόκληρη την καριέρα της.
Το “All We Are” εξελίχθηκε σε έναν από τους χαρακτηριστικότερους ύμνους των Warlock, ενώ το “Für Immer” αποκάλυψε την πιο συναισθηματική πλευρά της. Σκληρότητα και ευαισθησία, δύναμη και μελωδία: στοιχεία που θα παρέμεναν αναπόσπαστα από την καλλιτεχνική της ταυτότητα και μετά το τέλος του συγκροτήματος.
Παρά την επιτυχία, η ιστορία των Warlock δεν θα κρατούσε πολύ περισσότερο. Αλλαγές στη σύνθεση και προβλήματα γύρω από τα δικαιώματα του ονόματος οδήγησαν την Doro σε μια νέα πραγματικότητα. Αυτό που θα μπορούσε να αποτελέσει το τέλος μιας καριέρας έγινε τελικά η αρχή μιας ακόμη μεγαλύτερης προσωπικής διαδρομής.
Από τους Warlock στην Doro
Το Force Majeure του 1989 σηματοδότησε ουσιαστικά το πέρασμα στη solo εποχή. Από εκεί και πέρα, το όνομα DORO θα βρισκόταν μόνο του στα εξώφυλλα.
Η ίδια δεν φοβήθηκε να κινηθεί πέρα από τα στενά όρια του ήχου των Warlock. Συνεργάστηκε με σημαντικές προσωπικότητες της rock και metal σκηνής ανάμεσά τους και ο Gene Simmons των KISS, που ανέλαβε την παραγωγή του Doro το 1990 ενώ στα επόμενα χρόνια δοκίμασε διαφορετικές κατευθύνσεις, από το κλασικό heavy metal μέχρι πιο μοντέρνες και industrial αποχρώσεις.
Η πραγματική δοκιμασία, όμως, ήρθε στη δεκαετία του ’90. Το παραδοσιακό heavy metal έχασε μεγάλο μέρος της εμπορικής του δύναμης, οι μουσικές τάσεις άλλαξαν και πολλά από τα συγκροτήματα που είχαν πρωταγωνιστήσει την προηγούμενη δεκαετία βρέθηκαν ξαφνικά στο περιθώριο.
Η Doro συνέχισε.
Και ίσως αυτή η απλή πρόταση να εξηγεί καλύτερα από οτιδήποτε άλλο τη θέση που κατέχει σήμερα. Δεν εγκατέλειψε το metal όταν έπαψε να βρίσκεται στο επίκεντρο. Συνέχισε να κυκλοφορεί δίσκους, να περιοδεύει και, κυρίως, να διατηρεί τη σχέση της με το κοινό της.
Η Metal Queen
Όταν το παραδοσιακό metal άρχισε να επιστρέφει δυναμικά στα τέλη των ’90s και στις αρχές των 2000s, μια νέα γενιά είχε πλέον την ευκαιρία να ανακαλύψει την Doro. Άλμπουμ όπως τα Calling the Wild, Fight, Warrior Soul και αργότερα το Raise Your Fist επιβεβαίωσαν ότι η ιστορία της απείχε πολύ από το τέλος της.
Παράλληλα, ο τίτλος “Metal Queen” έπαψε να μοιάζει με ένα απλό παρατσούκλι. Η Doro είχε καταφέρει κάτι δυσκολότερο από μια μεγάλη επιτυχία: είχε αντέξει στον χρόνο.
Σημαντικό κομμάτι αυτής της διαδρομής υπήρξε πάντοτε η σχέση της με τους fans. Για την Doro, το κοινό δεν ήταν ποτέ απλώς οι άνθρωποι κάτω από τη σκηνή. Η έννοια της metal οικογένειας βρίσκεται στον πυρήνα της φιλοσοφίας της και ίσως γι’ αυτό το “All We Are” εξακολουθεί να λειτουργεί τόσα χρόνια αργότερα. Δεν είναι απλώς ένα τραγούδι του 1987. Είναι σχεδόν η δήλωση πίστης μιας ολόκληρης καριέρας.
Στην πορεία συνεργάστηκε και μοιράστηκε τη σκηνή με μερικές από τις σημαντικότερες προσωπικότητες του σκληρού ήχου, από τον Lemmy μέχρι τον Rob Halford. Το 2023, με το Conqueress – Forever Strong and Proud, γιόρτασε τέσσερις δεκαετίες μουσικής πορείας χωρίς να δείχνει καμία διάθεση να κοιτάξει τη διαδρομή της αποκλειστικά μέσα από το πρίσμα της νοσταλγίας.
Γιατί η ιστορία της Doro Pesch δεν είναι η κλασική ιστορία μιας rock star που γνώρισε την κορυφή και πέρασε το υπόλοιπο της ζωής της στη σκιά της. Είναι περισσότερο μια ιστορία αντοχής.
Από τα μικρά clubs της Γερμανίας στους Warlock, από το Donington και το “All We Are” στις δύσκολες δεκαετίες που ακολούθησαν και από εκεί ξανά στις μεγάλες σκηνές, η Doro έμεινε πιστή σε εκείνο που επέλεξε όταν ήταν ακόμη ένα κορίτσι στο Düsseldorf:
Να τραγουδά heavy metal.
Γι’ αυτό και η παρουσία της στην Αθήνα δεν αφορά μόνο τη νοσταλγία για τους Warlock ή την ευκαιρία να ακουστούν ζωντανά τραγούδια που έχουν γράψει τη δική τους ιστορία. Είναι μια συνάντηση με μια καλλιτέχνιδα που αφιέρωσε σχεδόν ολόκληρη τη ζωή της σε αυτή τη μουσική.
Γιατί για την Doro Pesch το heavy metal δεν υπήρξε ποτέ απλώς μουσική. Υπήρξε μια ολόκληρη ζωή.
Και αυτή η ζωή συνεχίζεται.
