Γράφει: Κωνσταντίνος Τολιόπουλος
Λίγο πριν τους υποδεχτούμε στο Gazarte, την Παρασκευή 6 Μαρτίου στον κεραμικό, σκέφτηκα πώς είναι μία καλή ευκαιρία να κάνουμε δισκογραφική αναδρομή στους σκληροπυρηνικούς Conan που έχουν πλέον πίσω τους μία κληρονομιά στον χώρο του Sludge και του Doom metal.
Το 2006 στο Liverpool της Αγγλίας ο κιθαρίστας-τραγουδιστής Jon Davis (Μιλάω για τον Jon Davis των Conan, όχι για τον συνονόματο των Korn.) Ξεκίνα ένα ταξίδι με πολεμική υφή πιο πρωτόγονο από οτιδήποτε κυκλοφορούσε στην doom σκηνή εκείνη την εποχή. Δημιουργεί έναν ήχο βαρύ, από τα πρώτα ακούσματα ξεχώρισαν για το εξαιρετικά χαμηλό κουρδισμα,τα τεραστία, βαρια riffs και την μινιμαλιστική προσέγγιση στην σύνθεση.
Από τα πρώτα βήματα των Τιτανομέγιστων Conan κατέστη σαφές πως δεν επρόκειτο για μια ακόμη doom μπάντα. Αντλώντας έμπνευση από τον πρωτογονισμό των black Sabbath και την βαρύτητα των sleep, διαμορφώθηκε ένας ήχος που αργότερα θα περιγραφόταν caveman battle doom (γλωσσοδέτης).
Ο ήχος ωμός ,ανατρεπτικός ,επαναλαμβανόμενος δε αλλά τι σημασία έχει όταν σε ταξιδεύει σε σαν έναν τελετουργικό ρυθμό πολέμου. Κάθε επανάληψη δημιουργεί μια αίσθηση βαθύτερης βύθισης στον ήχο , σαν να χάνεσαι μέσα σε μια αργή , μονολιθική προέλαση όπου ο χρόνος παραμορφώνεται και η μουσική γίνεται σωματική εμπειρία.
1.Horseback Battle Hammer(2010)
Πρώτος δίσκος των Conan. Η μπάντα γεννιέται μέσα από την λάσπη και την σκόνη του πολέμου. Κάθε riff μοιάζει με σφυρί πάνω σε μέταλλο , πρωτόγονο και ακατέργαστο , ενώ τα φωνητικά του Jon ηχούν σαν πολεμική κραυγή μέσα σε σπήλια. Η επανάληψη των μοτίβων σε συνδυασμό με το χαμηλό κούρδισμα δημιουργεί μια αίσθηση χρονικής επιβράδυνσης σαν η μουσική να σε βυθίζει μέσα σε μια ατελείωτη μάχη.
2. Monnos (2012)
Το Μonnos(στο σπίτι) είναι η πρώτη στιγμή που οι Conan δείχνουν ποσό μεθοδικοί μπορούν να γίνουν στην επανάληψη(θα σας πρήξω με τις επαναλήψεις <3). Κάθε riff ισοδυναμεί σαν ένα βαριά σφυρηλατημένο κρεσέντο που σε καθηλώνει και σε ταξιδεύει. Είναι ένας δίσκος όπου η επανάληψη δεν είναι απλώς μουσική τεχνική , αλλά ψυχολογικό ταξίδι –μια αργή τελετουργία όπου το βάρος και η ένταση αυξάνονται σιγά σιγά μέχρι να σε απορροφήσουν πλήρως.
3.Blood eagle(2014)
Εδώ κάπως το πράγμα με την επανάληψη κουράζει. Ωστόσο το blood eagle είναι πιο άγριος στο είδος του και πιο καθαρό παραγωγικά. Οι Conan παίζουν μπάλα με πιο επιθετικά tempo και πιο σκοτεινή ατμόσφαιρα, σαν να έχουν εξέλιξη την τελετουργία τους σε ένα πιο αδυσώπητο ταξίδι όπου το πάτωμα δονείται από την πρώτη μέχρι και την τελευταία νότα.
4.Revengeance(2016)
Το Revengeance είναι μια πιο επιδραστικη εκδοχή του ήχου τους: τα riffs παραμένουν βαριά, η συνολική δομή του είναι πιο άμεση, σαν να σε σπρώχνει μέσα στην μάχη χωρίς προειδοποίηση . Είναι ένας δίσκος που θυμίζει πως η επανάληψη μπορεί να γίνει εργαλείο άμεσης επίθεσης, όχι απλώς βύθισης.
5. Existential Void Guardian(2018)
Στο Existential void guardian(μπορούν να σταματήσουν να βάζουν μακρινάρια για τίτλους?)Αρχίζουν και παίζουν με περισσότερη δομή και ψυχεδελική διαίσθηση. Εδώ φαίνεται η επιρροή των Μelvins, Electric Wizard , Neurosis αλλα και hardcore επιρροές όπως converge αλλά και τους Αμερικανούς Catharsis(λόγο της ενεργείας και της ωμότητας ) χωρίς να εγκαταλείπεται ο μονόλιθος πυρήνας. Ο δίσκος είναι πιο σκοτεινός και ίσως ο καλύτερος δίσκος που έχουν βγάλει στην πορεία τους.
6.Evidence of immortality (2022)
Σε αυτό το στάδιο, ο ήχος είναι πιο ώριμος και εντελώς απορροφητικός :Οι Conan αναμειγνύουν το συστατικό επιτυχίας όλων των doom metal μπαντών :την επανάληψη(βαρύ diss αλλά αγαπάμε doom)σε συνδυασμό με την συναισθηματική σκοτεινότητα σε σχέση με άλλου δίσκους . Η αίσθηση ότι <<ζεις μέσα στην μουσική>> είναι πιο έντονη από ποτέ ,και κάθε riff λειτούργει σαν ένας κύκλος που σε επαναφέρει στον πυρήνα του άλμπουμ.