Γράφει: Λεωνίδας Περιφάνης | Φωτογραφίες: C. Alossi
Εν όψει τριημέρου βρεθήκαμε στο θρυλικό AN Club για ένα live που προσωπικά περίμενα καιρό. Είχαμε να δούμε τους Lazy Man’s Load σε καθαρό headline show τουλάχιστον δύο χρόνια και αυτό από μόνο του έφτανε για να με τραβήξει εκεί, βρέξει-χιονίσει. Και έβρεχε.
Μπαίνω στον χώρο γύρω στις 20:50. Λίγος κόσμος. Καθαρά Δευτέρα, βροχή, τριήμερο – όλα έπαιξαν τον ρόλο τους. Δεν θα πω ψέματα, με πείραξε. Γιατί τέτοιες βραδιές αξίζουν γεμάτο venue. Από την άλλη όμως, όσοι ήταν εκεί, ήταν εκεί γιατί το ήθελαν. Και αυτό τελικά κάνει τη διαφορά.
Substance – Σκοτεινή ατμόσφαιρα και ξεκάθαρη πρόοδος
Οι Substance ανέβηκαν γύρω στις 21:30 και από τα πρώτα λεπτά φάνηκε ότι μιλάμε για μπάντα που έχει δουλέψει σοβαρά. Τους έχω ξαναδεί και η εξέλιξη είναι εμφανής. Πιο δεμένοι, πιο σίγουροι, πιο “μέσα” στα κομμάτια τους. Ο ήχος τους ήταν πραγματικά πολύ καλός – και γενικά η ηχοληψία της βραδιάς κινήθηκε σε υψηλό επίπεδο. Τα riffs βαριά αλλά καθαρά, χωρίς λάσπη. Το πιάνο να δίνει μια δραματική, σχεδόν κινηματογραφική διάσταση στον ήχο τους. Έχει τρομερό ενδιαφέρον να βλέπεις τα σκαλοπάτια που ανεβαίνει ένα συγκρότημα με τον καιρό. Οι Substance κατάφεραν να φέρουν το κοινό κοντά με ένα εξευγενισμένο θράσος ας μου επιτραπεί η έκφραση.
Ο Γιάννης Χατζηγεωργίου, άκρως θεατρικός και βαμμένος, μου έφερε στο μυαλό τον Eric Draven από το The Crow. Λίγο πιο δαιμονικός με τα κόκκινα μάτια. Όχι σαν μίμηση – σαν αισθητική αύρα. Η σκηνική του παρουσία επιβλητική, με έντονη κινησιολογία και βλέμμα που “κλειδώνει” πάνω στο κοινό.
Στα φωνητικά ήταν σε πολύ καλή φόρμα. Οι εναλλαγές από clean σε brutal περάσματα είχαν ένταση και συναίσθημα. Δεν ήταν απλώς τεχνική επίδειξη· ήταν ερμηνεία. Σε σημεία ο κόσμος τραγουδούσε στίχους και αυτό πάντα είναι καλό σημάδι. Σιγά σιγά το AN ζεστάθηκε. Η αρχική αμηχανία έσπασε. Οι Substance έκαναν ακριβώς αυτό που έπρεπε: έφεραν τον κόσμο πιο κοντά και έδωσαν τον ρυθμό για τη συνέχεια.
Deep Dive – 00’s αισθητική με μοντέρνο κοπάνημα!
Στη συνέχεια, ίσως ένα από τα πιο δυνατά ανερχόμενα underground σχήματα της αθηναϊκής σκηνής: οι Deep Dive. Τι γίνεται με αυτά τα παιδιά; Διάθεση στο φουλ. Groove στο φουλ. Κοπάνημα απλά ατελείωτο. Από τα πρώτα breakdowns άλλαξε η θερμοκρασία του χώρου. Τα τύμπανα κοφτά, το μπάσο παχύ, οι κιθάρες με εκείνη τη βρώμικη industrial υφή που σε βαράει κατευθείαν στο στήθος. Οι nu metal επιρροές τους δεν ακούγονται παρωχημένες – έχουν φιλτραριστεί μέσα από τη δική τους ταυτότητα. Ακούμε κομμάτια από την πρώτη τους δισκογραφική δουλειά. Patient Zero και Yeti κλέβουν παράσταση.
Δεν μπορώ να σκεφτώ άλλη μπάντα αυτή τη στιγμή στη σκηνή που να κάνει ακριβώς αυτό που κάνουν οι Deep Dive με τέτοια συνέπεια. Είναι μάστορες του ήχου τους.
Η σκηνική τους παρουσία δεν είναι θεατρική, αλλά έχει ξεκάθαρο vibe: “πάμε να τα σπάσουμε”. Και αυτό ακριβώς έκαναν. Ο κόσμος πλέον είχε μαζευτεί στο κέντρο και χτυπιόταν αλύπητα στους ρυθμούς τους. Nail και Orbital πριν το κλείσιμό τους, από το πρώτο τους Ep το όποιο και αγαπάω πολύ σαν κομμάτι με ένα κλείσιμο τόσο επιβλητικό.
Το “MOLD” ήταν σημείο αναφοράς. Εκεί το pit άνοιξε κανονικά. Ο Πάνος στην κιθάρα και στα φωνητικά σε τρομερή φόρμα. Ναι, θα ήθελα να ακούω λίγο πιο καθαρά τι έλεγε ανάμεσα στα κομμάτια – αλλά ειλικρινά δεν είχε σημασία. Η μουσική τους μιλούσε από μόνη της. Οι συνθέσεις τους είναι άρτιες και το vibe τους κουβαλάει μια εποχή που όσοι είμαστε άνω των 30 θυμόμαστε και νοσταλγούμε – χωρίς όμως να ακούγεται αναβίωση. Κάθε φορά είναι και καλύτεροι. Εύγε!
SETLIST
- Quantum Drive
- Lifegeiser
- Dead Alley
- Patient Zero
- Yeti
- Big Crunch
- Nail
- Orbital
- Mold
Lazy Man’s Load – Το σκότος δεν τρομάζει τον Lazy Man!
Και έρχεται η στιγμή για το όνομα της βραδιάς. Όταν έχεις από κάτω δύο μπάντες να έχουν ζεστάνει το κοινό και να έχουν ανεβάσει τον πήχη, δεν έχεις άλλη επιλογή από το να συνεχίσεις το αλισβερίσι ενέργειας. Οι Lazy Man’s Load βγήκαν αποφασισμένοι. Το “Saints Full of Sin” μπήκε και τα μυαλά στα κάγκελα. Τι ωραίος τρόπος να ανοίξεις το live σου. Το τραγούδι έχει, πέραν των ζοφερών riff, αίσθηση αυτοκριτικής που σε κάνει να σκέφτεσαι και αν ακολουθείς πιστά την μπάντα καταλαβαίνεις και προχωράς μαζί τους. Το κοινό ήξερε την μουσική τους και την τραγουδούσε. Η διάθεση στο AN 10/10. Η μπάντα έδειχνε δεμένη, με δύο νέα μέλη στο σχήμα, φαίνεται πως έχει πέσει δουλειά και το σύνολο από το ήχο στην χημεία τους το έδειχναν έμπρακτα. Η σκηνική τους παρουσία πάντα προσεγμένη τόσο ενδυματολογικά όσο και σε ενέργεια. Δεν δίνουν ποτέ λιγότερο από το 100% τους.
Ο Ανδρέας, όπως πάντα, επικοινωνιακός με το κοινό και εκρηκτικός. Δίνει όλο του τον εαυτό. Πηγαίνει σε κάθε συμπαίκτη του, πειράζει, σπρώχνει, αγκαλιάζει, κουτουλάει. Αυτή η τρέλα on stage είναι κομμάτι της ταυτότητάς τους.
Ακούσαμε αγαπημένα κομμάτια όπως PRIME EVIL, THE PILGRIM AND THE WITCH και ένα GOMHORA που έκανε κυριολεκτικά χαμό. Εκεί το pit πήρε φωτιά. Το νέο κομμάτι από τον επερχόμενο τρίτο δίσκο έδειξε ξεκάθαρα μια πιο προοδευτική κατεύθυνση. Πιο σύνθετο, πιο ώριμο. Και αυτό είναι το ωραίο με τις μπάντες: μεγαλώνουν και η μουσική μεγαλώνει μαζί τους.
Βλέποντάς τους επί σκηνής, και έχοντας καιρό να νιώσω την εμπειρία του κάγκελου, ήταν εμφανές πως είχαμε απέναντί μας μια μπάντα αποφασισμένη να αποτινάξει την αρνητική ενέργεια που την περιβάλλει το τελευταίο διάστημα — κάτι που άλλωστε μας είχαν αναφέρει και στη συνέντευξη που μας παραχώρησαν (διαβάστε εδώ). Οι σκοτεινές περίοδοι δεν είναι κάτι ασυνήθιστο για ένα συγκρότημα· αντίθετα, συχνά λειτουργούν ως καύσιμο για δημιουργική εξέλιξη.
Το Apocrypha, το νέο τους single, αποτελεί ξεκάθαρη ένδειξη αυτής της μετάβασης, παρουσιάζοντας μια πιο προοδευτική κατεύθυνση σε σχέση με το παρελθόν τους.
Παρ’ όλα αυτά, η ουσία παραμένει αναλλοίωτη: η ένταση, τα heavy riffs και η ωμή ενέργεια συνεχίζουν να κυριαρχούν, υπενθυμίζοντάς μας ακριβώς γιατί αυτή η μπάντα εξακολουθεί να ξεχωρίζει.
Το “SLACKJAWED” έσκασε σαν σφαλιάρα, ένα από τα δυνατότερα τους κατά την γνώμη μου. Η μουσική των LML έχει την δύναμη να σε κρατάει σε μία μόνιμη εγρήγορση, θες κάτι τα ωραία ρεφρέν κάτι τα ρυθμικά groove. Αποτελεί κύριο χαρακτηριστικό τους. Tέλος, το riff του “National Acrobat” των Black Sabbath αποτελεί το κλασικό τελετουργικό τους φινάλε, με την υπόσχεση ότι σύντομα θα έχουμε νέα τους.
SETLIST
-
INTRO
-
SAINTS FULL OF SIN
-
IN FOR THE KILL
-
BEAST WITHIN
-
CRIMSON PRAYER
-
PRIME EVIL
-
GOMORRAH
-
PILGRIM & THE WITCH
-
JUKE JOINT
-
APOCRYPHA
-
SLACKJAWED
-
OUTRO SABBATH
Επίλογος
Το Farewell to Devotion live ολοκληρώθηκε με επιτυχία. Μπορεί η προσέλευση να μην ήταν η ιδανική λόγω τριημέρου και βροχής, αλλά η ενέργεια δεν έλειψε στιγμή. Οι Substance έδειξαν εξέλιξη και βάθος. Οι Deep Dive απέδειξαν ότι ανεβαίνουν σταθερά και επικίνδυνα καλά. Οι Lazy Man’s Load επιβεβαίωσαν γιατί παραμένουν σημείο αναφοράς για την underground σκηνή και ταυτόχρονα έδειξαν ότι μπαίνουν σε νέα δημιουργική φάση. Φύγαμε ιδρωμένοι, βραχνιασμένοι και με αυτό το χαμόγελο που μόνο ένα δυνατό live μπορεί να σου αφήσει. Και τελικά, αυτό είναι που μετράει.